5f44b755
U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.

Woensdag 16 April.

Opgestaan 6.00 u. Opgaande zon over het Brokopondomeer, het is nevelig maar wel een mooi gezicht. Het is nu al 22 gr. We zitten op de bank bij het meer, 7.00 u. krijgen we koffie. 8.00 u. vertrek koemboe waterval. Iedereen gaat mee, ook de moeder van de meisjes. We lopen weer door het ondergelopen pad. Je loopt wel de hele dag met natte sokken en schoenen. Het is wel lachen geblazen met de vrouwen door het water te lopen. We zien weer kikkers, mooie rupsen, vlinders en een nachtvlinder. Dan weer het steile pad af, voor de moeder valt dat niet mee. Na een uur lopen komen we bij de val. Het ene meisje Rachel plaagt altijd graag, ze is met water aan het gooien. Ik dompel haar ook een keer in het water. Na enige tijd gaan we weer terug. We zien Tillandsia’s waar kikker eieren i n zijn afgezet. Het meer is vrij helder. Thuisgekomen eten we brood.

Om 14.00 u. ga ik alleen het woud in, de anderen gaan zonnen, ik loop een gedeelte de Irene val route. Na 30 min. ga i k weer terug en loop het brede pad op naar de Mazaronieval. De temp. i s 30 gr. ik zie veel hagedissen en skinken die zitten te zonnen op het dode hout. Ook hoor ik veel vogelgeluiden en het kraken van takken. Vlinders zoeken verkoeling ander de bomen. Ik probeer ze te fotograferen maar dat valt niet mee. zo’n vlinder gaat zitten doet de vleugels 5 keer open en dicht en vliegt dan weer verder. In die tijd moet je de belichting en scherp stellen. Maar we zien van zelf wel of het gelukt is.  Er loopt een boskip en bosduiven op het pad. Het is prachtig alleen door het oerwoud te lopen. Om 17.00 u ben ik weer terug op het kamp, de anderen hebben al gegeten maar er is voor mij nog genoeg rijst met kool, bonen en vlees. De Surinaamse vrouwen koken zo’n beetje de hele dag. Is het ene gerecht op dan beginnen ze weer aan het andere. Het begint te onweren en heel hard te regenen. Rachel zit weer te plagen, het is wel een leuk kind en we hebben veel lol. Karel schrijft de belevenissen van gisteravond i n het gastenboek. We zullen zien wat deze avond ons brengt, dat weet j e nooit van tevoren. Om 19.00 u. komt de beheerder naar ons toe en deelt mede, dat we om

2.30 u in de nacht naar Paramaribo moeten vertrekken. Er zijn 2 groepen tezamen 31 mensen die mee gaan. Er is geen andere mogelijkheid dus stemmen we toe, we zijn dan om ongeveer 6.00 u. in de stad. Karel gaat om 21.00 u. naar bed ik niet, ik heb nog geen slaap. Ik praat nog wat met een van de zonen en een kennis van de moeder. Rachel komt er ook bij ze is ziek en heeft keelpijn, ik geef haar 2 aspro’s,  die kennen ze hier ook niet, en ze gaat naar bed, Wij om 1.00 u.

 

Donderdag 17April.

Opgestaan 2.30 u. s ’nachts. 17 mensen + bagage worden i n een open vrachtjeep geladen. Een bak van 2 b i j 3 m. we zitten als haring in een ton. Het is een puinhoop, iedereen zit op en boven elkaar en op de bagage. De tocht gaat bergafwaarts in het donker en duurt 30 min. Ik voel me net zo’n postpakket, iedereen wordt heen en weer geschut en alles zit klem. Er zou een bus klaar staan als we in het dorp Brownsweg zijn, maar daar aangekomen is er geen bus te zien. Daar waren we niet zo blij mee. De organisatie van Stinasu is dus waardeloos, maar wat doe je er aan. We rijden wat door het dorp, stoppen dan bij een hut er wordt een man wakker gemaakt en ja hoor, er komt vanachter een schuurtje een busje tevoorschijn. Het is alleen jammer dat het busje voor 12 personen i s , wij zijn met

17 man. De kampbeheerder wil wel mensen weg brengen maar dat moet

f 135 kosten, daar trappen we niet in dus dan maar allemaal in de bus De bagage wordt op het dak vastgebonden en dan rijden we weer. Er wordt weer gestopt om een chauffeur te halen, ze maken een man wakker. uit een hut, die gooit een bak water over zijn gezicht en klimt achter het stuur. We rijden weg het i s nu 4.30u. De bus heeft veel gebreken, de vloer is rot en half doorgezakt, de banken hangen achterover zodat onze benen klem zitten. Af en toe stoppen we om te piesen. Je klimt dan over enkele mensen heen, Karel klom door het raam en zo kun je dan even de benen strekken. Het is maar goed dat we het woord Komfoor uit ons woordenboek geschrapt hadden, want dat was het hier

niet direct. In het donker onderweg zien we duizenden Vuurvliegjes een mooi gezicht ook de opgaande zon en het snel licht worden. Ik heb geen slaap, maar de tocht was minder prettig. Na 3 uur rijden kwamen we om 7.30 u. in de stad aan. We gaan naar huis met de bus. We pakken onze spullen uit en doen de was. s “middags eten we in de stad, wandelen langs de Surinamerivier.

We fotograferen een kolonie Koe reigers, deze zijn zeer zeldzaam, er zijn maar 2 plaatsen i n Suriname van deze kolonies, s Avonds thuis nog wat gedronken en om 22.00 u. naar bed.

 

 

Vrijdag 18 April.

Opgestaan 8.00 u  Heerlijk geslapen. Virgien deelt ons mee dat ene Meneer Theo Henze uit Lelydorp, die al jaren in Suriname woont. ons om 10.00 u. komt opzoeken. Virgien verteld dat ze een voederkooi voor de vogels wil maken. Wij willen dat wel voor haar gaan maken. We scharrelen wat hout op en gaan timmeren achter het huis. Het was 32 gr. dus is het wel zweten geblazen, wij werken natuurlijk op de Nederlandse manier, maar met die hitte hoef je daar niet aan te beginnen. Je moet je toch wel wat rustiger houden. We maken de kooi klaar, knippen het ijzeren dak met de houwer, schilderen de kooi en zetten hem in de grond. Dhr. Theo Henze is gearriveerd, verteld veel en vraagt of we vanavond

meewillen om kikkers te vangen in de zwampen. Dat willen we graag. Hij zegt dat hij honderden kikkers vangt, maar wij geloven dat nog niet direct omdat we zelf ook niet  zoveel boomkikkers hebben gezien. Het heeft s, nachts en overdag veel geregend en dat is zeer gunstig voor de papitodos. We waren al van plan een auto te huren, dus halen we de auto om 16.00u. op. Om 19.00u.  rijden we naar Dhr. Henze toe hij woont i n Lelydorp ongeveer 20 km van de stad. We weten de weg niet en we vragen het onderweg. Als je hier de weg vraagt sturen ze je overal heen, behalve de goeie weg. Na een uur zijn we er. Henze staat al klaar en we rijden achter hem aan, hij heeft nog familie uit Rhenen bij zich. Hij rijdt achter Zanderij, langs de militairen op de weg naar Witagron. We hebben de koplamp op, broek in de kousen en gymschoenen aan en we gaan de zwampen en het moeras in . Het is ongelooflijk zoveel kikkers we zien Phyllomedusa Bicolor (grote) boomkikker parend op een boom. Theo zei, laat die maar zitten ik heb er zat thuis en gaan we verder. Ongeveer 20 km verder bij een poel hoorden we veel gekwaak. We zagen zoveel kikkers, ongelooflijk, als j e het zelf niet ziet geloof    j e het niet. Elke boom en struik ongeveer 50 a 60 kikkers, kleine Phyllomedusa onvoorstelbaar, en veel kleine Rietkikkers . Er zaten 2 soorten en theo vertelde ons, dat degene met de zwarte ogen en de witte puntjes aan de hielen de mooiste waren. We halen een zak en wij op sjouw en wij maar rapen. Ik had er 18 stuks de rest vingen we voor Theo. Er zaten veel kikkers te paren op een blad dus had je gelijk een stel. Na een half uur hadden we er zo’n 800 stuks verzameld. We gingen terug naar een andere plaats en pakten onderweg nog een leguaan van de weg. Ook vonden we nog een slang met een kikker i n de bek. maar die lieten we weer los. Op de weg naar Zanderij stopten we en vingen we schors kikkers.  Er waren er niet zoveel, we hadden er 6, voor Karel en ik . De jongens van Theo gingen nog verder zoeken. Wij gingenmet Theo om Hyla Leucophyllata te vangen bi j een bosnegerdorp. We reden verder en na een poosje stopten we. Na wat zoeken vonden we er wat ze zaten midden in de sloot, dus tot over je knieën het water in. Ik ving ook een bruine boomkikker 2 cm groot. Het was 23.00 u. geworden en gingen we naar huis want voor de avondklok moesten we binnen zijn. We bedankten Theo en vroegen hem hoe we de kikkers het land uitkregen. Hij zou daar wel voor zorgen en Dinsdag langs komen met een vergunning. We waren 7 min. voor 12.00 u. thuis, het regende en had flink doorgereden het linkse verkeer is niet zo moeilijk. Het was een onvergetelijke

avond, alleen was ik zo stom geweest een zak niet goed dicht te maken zodat er 6st. ontsnapt waren. We maakten de zakken goed dicht en hingen ze in de tuin, ze kwaakten goed zelfs in de auto. Ik had niet verwacht dat we zoveel kikkers zouden vangen. Het duurt volgens Theo nog 3 dagen de paring dan zijn ze hoog in bomen. Je moet dus wel het goede tijdstip weten. 10.00 u. naar bed. Het had Theo 3 jaar gekost om uit te zoeken waar en wanneer de kikkers naar beneden komen om te paren. Dit bleek de 3e dag na de regenval, elke dag behoorlijk wat regen. De kikkers zetten in de struiken waarvan de takken boven water hangen de eieren af. Als ze de eieren gelegd hebben klappen ze het blad dicht, zodat de eieren niet uitdrogen. De eieren zijn wit van kleur. De larven vallen en na verloop van tijd in het water. Als het na 3 of 4 dagen niet meer regent komen de kikkers niet meer.

Als het later weer begint te regenen, komen ze weer om te paren. Blijft het regenen dan kan j e ze een paar dagen vangen en dan gaan ze terug in de bomen en moet je weer een jaar wachten. De meeste kikkers zijn er tussen 3 a 4 uur s, nachts, er waren er toch wel veel toen w i j er waren. Je zou dit zelf dus ook na kunnen bootsen in een kweekbak, je moet wel zorgen voor takken van een Ficus, want daar lijken die struiken ook op. Dit verslag slaat op de Phyllomedusa, deze is groen van kleur witte buik en oranje poten hij loopt erg langzaam. De Hyla Leucophyllata zat in een sloot waar veel biezen stonden, dat is een plant met ronde sprieten, de kikkers zaten daar op 5 cm boven de waterspiegel. De meeste kikkers waren mannen de vrouwen komen laat in de nacht. Volgens Theo ving hij op de 100 mannen, 10 vrouwen. De vrouwen zijn een keer groter. De kleur van deze kikker is geheel rood en heeft witte vlekken op de rug. Bij bepaalde licht val zijn de vlekken geel. Deze kikker springt en is zeer snel.

 

Zaterdag 19 April.

Opgestaan 5.00 u. We gaan naar Moengo dat is een tocht van 300 km. De vorige nacht hadden we 150 km gereden. 6.00 u. weggegaan. De vriendin van Wouter gaat mee ze heet Lien,

ze heeft hier jaren gewerkt, op school als lerares, dus weet ze de weg. We halen haar om 6.15 u op. De auto wilde eerst niet starten, Karel duwt de auto aan en we rijden weer. Gisteren deed de auto ook al raar. We stoppen nog om te tanken maar dan start de auto weer niet, duwen hem weer aan en gaan we terug naar de autoverhuurder. Hij doet niet moeilijk en krijgen direct een andere. We rijden richting Paranam - Carolina, het veer over de Surinamerivier richting Affobaka richting Moengo. De weg is slecht, veel kuilen en gaten maar later wordt het beter. We zien veel mooie bloemen o.a. de passiebloem. Plots zagen we vanaf de helling een wit beestje met pluimstaart de weg oversteken gevolgd door 2 zwarte. We wisten niet wat het waren dus hebben we ze gefotografeerd. Onderweg stopten we bij een oliepalmplantage om daar wat rond te kijken. Uit de noten wordt olie gewonnen om voor het eten te bereiden. Een bosneger kwam naar ons toe, hij was van middelbare leeftijden droeg een lendendoek. Hij vroeg aan Lien in het Surinaams wat we wilden, hij wou wel vruchten plukken. Wij verstonden hem niet en gaven hem een hand. Hij vroeg aan Lien of ze 2 mannen had, ze zei, ja de man wist n i e t wat hij hoorde en lachte er om. Aangekomen in Moengo, dit is een plaats waar Bauxiet wordt verwerkt en gewonnen, gingen we naar de markt. We kochten appels, bakoven (bananen

kleintjes). Het was leuk in het dorp dat geheel van Suralco is. Je kunt. het aan diverse huizen zien o.a. van uurloner, dagloner, maandloners en stafleden. Je leest het inkomen af aan de schoonheid van de woning.  We reden verder naar een bosnegerdorp dat Lien kende. We gingen naar

de Kapitein, Lien vroeg of we Vogels en planten mochten fotograferen. Dat was goed, maar geen mensen zei hij. We liepen het dorp in, houten huizen en hutten van bladeren. De vrouwen lopen half naakt. We fotograferen een boom met hangnesten en ook wat huizen. De kinderen zwommen in een poel waar ook in gewassen wordt Lien vroeg aan een van de vrouwen of we de kinderen mochten fotograferen, de vrouw vroeg om geld dus liepen we door. Ik maakte wat overzicht dia’s. De mensen hier zijn moeilijk te fotograferen dat komt deels doordat hier misbruik van gemaakt is. De meeste bosnegers denken als je ze fotografeert dat je hun geest in het fototoestel meeneemt. Er was een oude vrouw halfnaakt, blad aan het snijden, toen we bij de auto kwamen maakten we stiekem foto’s. Er kwam een vrouw naar ons toe en vroeg of ze mee mocht rijden want ze had blad geplukt voor haar dochter, die juist een kind had gekregen. De bedoeling van het blad was dat haar dochter zich zou baden in het aftreksel van het blad. Ze reed mee, Lien zei tegen haar, zeg maar wanneer je er uit moet anders rijden we naar de stad. De vrouw zei, ik wil wel met Karel mee naar de stad, ik was nog te jong om met vrouwen mee te gaan. We moesten daar verschrikkelijk om lachen. Na 500 meter stapte ze uit. We reden verder tot we bij een Javaans winkeltje kwamen waar we soep aten. We reden weer verder en kwamen bij een tante van Lien. We keken daar rond want ze hadden een tuin vol vruchtbomen zoals pompelmoes, papaja’s, koffie, zuurzak, appels en bananen. Ook zaten er veel orchideeën op de bomen. We praten wat en kregen soft. We gingen weer verder. Onderweg kochten we bij een stalletje ananas, cassavekoek en papaja. We aten er wat van het was heerlijk. De cassavekoek is erg droog maar smaakt best. Het was reuze gezellig. Lien kent alle vruchten en we maken er dia’s van. We kregen nog een lekke band, deze werd verwisseld en weer verder. Het is mooi 300 km door het oerwoud te rijden met aan bij de zijden van de weg dorpen van Hindoestanen, Indianen, Javanen en bosnegers. Het bos was erg afwisselend, palmen, hoog bos, beekjes en kleine begroeiing. We staken om 15.30 u. bij Meer-Zorg, de Surinamerivier over met een grote pont. We aten gebakken bacoven bij de aanlegsteiger. We brachten Lien thuis en gingen daarna zelf ook. We wasten en kleden ons om want we gingen naar het Javaanse feest, waar we 2 kweken geleden door een Mevrouw uitgenodigd waren. De Mevrouw werd 60 jaar. We gingen er 20.30 u. heen. We gaven de Mevr. een enveloppe met f 15,- Het was een feest met culturele muziek. Er kwamen mensen die rijst en groenten, ingepakt in bladeren, meenamen. Er was in de tuin een afdak gemaakt van 10 - 20 m. Er stonden lange tafels en er hingen slingers en kleurige lampen. We feliciteerden de vrouw en kregen een plaats aangewezen onder de luifel dicht bij de muziek. Er werd direct eten voor ons gehaald. We maakten kennis met de andere mensen. De rijst, bami en kip smaakte best. De groep Javaanse muzikanten ,maakten het podium gereed en stemden de trommels 5 stuks. De groep bestond uit 15 personen waaronder 3 meisjes. Er werd vuur binnen gebracht. Ook een flesje met waterachtig wit spul, de meisjes roken er langdurig aan, smeerden wat op het hoofd en op de onderbuik. Wat dat voorstelde weet ik niet. Ze leken helemaal in trans ook de mannen deden dat en er werd een soort gebed uitgesproken. Er werd muziek gemaakt op 5 trommels, 2 bellen en een tamboerijn. De vrouwen en 3 mannen klapten in hun handen, uren achter elkaar, na elk nummer, dat duurde soms 10 min, pauzeerden ze. We kregen cola daarna wat hapjes, cake en rijst later nog een halve fles whisky en een fles cola. Er mocht op een cultureel feest niet gedanst worden. Een jongen vroeg ons of we tot 5.00 u uur wilden blijven. We zouden dan om 24.00 u. eten en dan tot 5 of 6 uur naar de muziek luisteren, maar dat zagen we niet zo zitten. Je kan met weinig mensen praten, iedereen blijft zitten en je mag niet dansen. Drinken mag wel dus je wordt knots zat als je niet uitkijkt. We gingen dus om 23.50 u. naar huis. Het was wel een hele belevenis 'zo’n Javaans feest. Tijdens de. rit naar huis zat er een boomkikker in de auto hij sprong tegen de binnenkant van voorruit. 24.15 u naar bed.

 

Zondag 20 April.

Opgestaan 8.30 u. Karel was al vroeg wakker maar ik sliep lekker uit. Het was heerlijk weer. We aten en brachten de auto weg. We hadden bijna 500 km gereden dat koste per man f 80,- maar daar hadden we een heleboel gezien en veel kikkers gevangen dus wel de moeite  waard. We liepen om 10.00 u de stad door en langs de palmentuin. We maakten dia’s van bloemen en straatgezichten. We gaan weer naar huis en gaan nog wat schrijven. Het is nu 15.45 u. het regent al de hele middag en Karel slaapt al een paar uur. We gaan de koffers wat inpakken en gaan om 19.00 u. naar de Surinaamse familie die we op Brownsberg ontmoet hebben. We eten daar rijst met kousenband, groente en soep. 22.00 u. naar huis. 23.00 u. naar bed.

 

Maandag 21 April,

Opgestaan 7.00 u. gegeten en naar de stad gegaan een platenbon voor Virgien een pen en een auto voor haar kinderen gekocht. s Middags bandopnamen gemaakt in de cultuurtuin van de Sixaroe of wel de 6 uur krekel, deze maakt een hoog bromfiets geluid. De opnamen zijn niet best gelukt. We drinken cola i n de dierentuin en gaan weer naar huis. s Avonds bij Virgien op de waranda gezeten. Wouter en l i e n kwamen ook. We praten nog wat na over de tochten met de jeep en de boot. We drinken whisky met cola. Wouter heeft een Boa-Constrictors en een slanke Boa meegenomen voor Karel.  60 cm lang. Ze zijn voor de dieren tuin in Rhenen. De ene slang is erg agressief, hij bijt je als je je vinger bij de zak houd. We nemen afscheid van Wouter en Lien en gaan om 23.00 u. naar bed.

 

Dinsdag 22 April.

Opgestaan 7.00 u. gegeten en om 7.15 u. gaan zonnen in de tuin. Om 8.00 u. komt Theo Henze die brengt de gezondheidsverklaring die hij bij de dierenarts heeft gehaald voor 120 kikkers. We hebben ook nog een verklaring nodig voor de slangen zeggen we tegen hem. Dat is geen probleem zegt hij, die schrijf je er maar gewoon bij, dus doe ik dat en probeer het zelfde handschrift te schrijven. We praten nog wat en bedanken hem voor de nachtelijke tocht en we nemen afscheid. We pakken de kikkers in soort bij soort in een doosje Ik heb 4 Leucophylata 3 schorskikkers en 13 Phyllomedusa kleinen groot en ook nog 6 kleine kikkers. Karel heeft er meer ongeveer 40 stuks. Virgien nodige ons uit om te komen eten. We eten rijst met kip en groenten Om 13.15 u. komt een busje ons halen. We nemen afscheid van Virgien en de kinderen. Het regent verschrikkelijk We hebben het fijn naar ons zin gehad bij hun. Virgien was altijd vriendelijk en had altijd wel tijd voor een praatje ook al had ze het druk ,s middags in haar kapsalon. We hebben veel op de waranda gezeten en gepraat en naar haar advies geluisterd. Ook de jongens zijn erg leuk geweest. We kregen ieder een bos Fajalobbie mee voor onze vrouwen. We rijden weg met de bus en halen nog andere mensen op in de stromende regen. We komen om 14.30 u. op het vliegveld Zanderij aan. Ik heb veel bagage. Dat komt omdat ik van Karel wat spullen bij me heb want Karel moest de kikkers meenemen. Karel zijn bagage woog 24 kg. Je mag 20 kg. hebben ze vonden het wel goed. Mijn bagage woog 30 kg dat was dus wel te veel.

Ze zeiden, dat gaat f 190,- kosten, Ik vraag of ik er Iets uit mag halen, dat mag. Het word nu een geharrewar Karel pakt vlug wat spullen uit mijn tas en doet die bij hem in de tas. Ik haal nog

een batterij uit de rugzak maar dat zal niet veel uitmaken in. gewicht. ik zet de rugzak naast de weegschaal, maar daar trappen ze niet in. Dan houd ik de rugzak vast en iets omhoog de weegschaal wijst nu 24 kg aan, ik snap er niets van, gelukkig hoefde ik nu niks bij te betalen. Later zei ik tegen Karel, hoe kan dat nou, hij zei, ik heb mijn voet onder de weegschaal gezet ik had het niet gezien. Dat was dus goed afgelopen gelukkig, we hadden niet eens meer geld om te betalen. Toen moest de handbagage nog doorzocht worden. Ik had de slangen in de tas. Karel zei, we hebben kikkers en een slang bij ons. De ene douane sprong van schrik een halve meter in de lucht en liep weg. Alle Surinamers zijn erg bang voor slangen. De andere man wilde wel in de doos kijken en voelde aan de zak. Dat was zeker een dappere kerel. Hij hoefde verder niet in de tas te kijken dus konden we doorlopen. We wachten op het vliegtuig in de vertrekhal. Om 18.00 u. stegen we op met de DC 8 Super. We kregen warm eten, rijst met vlees, gebak, slaatje, brood. We vlogen i n 5.45 u. naar het eiland Santa Maria op de Azoren (las Palmas) ter hoogte van midden Afrika. Tussenlanding aldaar 23.00 u. Opgestegen om 23.30 u. s” Nachts in het vliegtuig opgaande zon gezien  1.30 u. Sur. tijd

5.30u Ned. tijd. Aankomst op Schiphol 3.30 u. Sur, tijd . 9.00 u. Ned. tijd. In het vliegtuig wat gepraat met de man die naast me zat. Hij was voor een project naar Suriname geweest voor zwakzinnige kinderen. Ze hadden met 4 Surinaamse ministers gepraat over het project.

Ik kon niet slapen in het vliegtuig en die man ook niet. We gingen op Schiphol door de douane en moesten toen op onze koffers wachten. Dat duurde erg lang. Ik had Ria en Richard en Wil zien staan

en ze zwaaiden. We begroeten hen en lopen met alle bagage naar de auto. We vertrekken van Schiphol om10.00 u. Wat hadden we veel te vertellen onderweg. Karel en Wil afgezet in Rhenen en daar koffie gedronken. Aankomst thuis in Druten 12.00 u. Deze fantastische reis was ten einde. We hebben die maand (28 dagen) veel van de natuur gezien en veel beleefd en geleerd. We hebben iets van het oerwoud gezien en hoe de beesten leven. We hebben prettige en onprettige dingen beleefd. De mensen in Suriname zijn leuke mensen, hartelijk en vriendelijk. Ze zijn erg schoon op zichzelf en leven van dag naar dag, luxe kennen ze niet, wij deze maand ook niet. We hebben geen radio, krant, televisie gezien. Een Surinamer van de laagste klasse verdient  f 50,- per week. Een modaal iemand f 500,- . Het leven is er niet duur als je zelf wat groente en vruchten verbouwd. We hebben het fijn naar ons zin gehad bij de Fam. Moonen. We hebben ook planten opgestuurd en 600 dia’s gemaakt deze zijn nu allemaal thuis. Deze reis was het geld en de moeite dubbel en dwars waard. Het was een hele ervaring en veel dingen moet je zelf moet  meemaken, je kan ze anders niet onder woorden brengen. Het was werkelijk fantastisch. Eens hoop ik weer naar een tropisch land te kunnen gaan met Ria om

de natuur te bewonderen.

Hans. Meulblok.

In 2002 gingen Ria en ik samen terug. Zie ons reis verslag op onze site.