5f44b755
U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.

08-12-97, SAÜL 1 e DAG.              

 

We zijn om 06.00 u opgestaan en het heeft weer veel geregend, Ton heeft nog steeds problemen met mijn snurken het dreigt te escaleren. Ik ben gelukkig niet de enige die snurkt André’ kan er ook wat van.Ton praat in zijn slaap zo heeft iedereen wat, je moet je altijd aanpassen aan de groep waar je mee weggaat dat is niet altijd gemakkelijk. Joep brengt ons naar het vliegveld om 8.00 u. Om 9.30 u vertrekken we  met het vliegtuigje, het is een Cessna waar 7 personen ingaan.

En de piloot. Ik zit schuin achter de piloot en heb een prachtig uitzicht. Het opstijgen gaat prima en we vliegen 250 km per uur, wat niet eng is. We zien het huis van Joep en Marijke dan krijg je een mooi overzicht hoe de ligging daarvan is. Het is alleen maar oerwoud waar we overheen vliegen, wat overigens een prachtig gezicht is. Het zijn heuvels met een paar honderd meter hoogteverschil. De vlucht duurt een uur en we zien het dorp vanuit het vliegtuig liggen. De piloot voert de landing goed uit ondanks dat de landingsbaan een modderpoel is . Om 10.30 u landen we op het kleine vliegveldje.

En ik heb ontdekt dat ik 2 teken op mijn been heb. Deze insecten bijten in je been en zuigen bloed uit je lichaam je merkt er niks van. Het beestje wordt dan een klein rood balletje 2 mm groot. Ton haalt ze er af als plantsoenen man komt hij dat meer tegen. Een teek verwijderen doe je als volgt: neem een sigaret houd deze tegen de teek en wacht een minuut, daarna draai je met je nagels de teek naar rechts. (Dit is nu niet meer de goede methode een tekentang en jodium is beter. lees  over dit onderwerp.) Controleer dan of de kop van de teek er nog aanzit. De kop van de teek moet uit je lichaam zijn anders gaat het ontsteken. Het  vliegveld gebouwtje bestaat uit een klein huisje, de bagage laden ze in een jeep en wij gaan lopen. Twee en een halve kilometer door het woud. Het dorp bestaat uit ongeveer 50 huizen, een kerk en een winkel.  De weg in het dorp is zo modderig dat je voeten 50 cm lang worden. Ook is er een project geweest dat het dorp heeft voorzien van waterleiding en zonnen-energie. Bij elk huis staat een huisje met zonnecollectoren.

Er is niets te doen in het dorpje, en er is ook geen werk voor de mensen.

Dat is ook niet nodig want iedereen krijgt van de Franse staat een uitkering.

Weer zo’n  rustoord dus

Alleen de winkelier deze man werkt, wij noemen hem Albert Hein.

Want er is maar een winkel en zijn spullen komen met het vliegtuig waar wij ook mee kwamen.

De man moest je eerst roepen of hij de winkel wilde openmaken.

Toen wij onze boodschappen daar gingen halen draaide hij een top omzet, 450 frank.

We hadden de hangmatten meegenomen in de hoop die daar op te kunnen hangen onder een afdakje.

We hadden niets afgesproken we kennen ook niemand

Een afdakje was er niet, we konden een hut huren en dat vonden we ook prima.

Het lag tegen de berg aan met een mooi uitzicht over het woud.

 Het was nu 14.00 u en we gingen het oerwoud in, het eerste pad links.

We hadden informatie van andere liefhebbers waar we  kikkers konden vinden

In het begin van het pad was het woud omgehakt en verbrand er waren kostgrondjes van gemaakt.

Een triest aanblik maar ze moeten daar ook eten verbouwen, Albert Hein is ook erg duur.

Na 300 meter zien we de Dendrobates tic. Geel rug hij zit op een boomstammetje.

Toch gevonden dus.

En Willy trapt op het boomstammetje en valt naar beneden de helling af

Hij mankeert niets en de kikker heeft hij ook in zijn hand en is ook nog gezond.

Dat is nog eens wat anders dan thuis in het terrarium een kikker vangen

 

We lopen verder het regent nog steeds en het probleem voor mij is: hoe hou ik de fotospullen droog.

Ook zien we de Atalopes spumaruis hij heeft een rode tekening we hebben hem maar een keer gezien, een zeer mooi kikkertje van 4 cm groot.

Op het pad liggen veel takken die uit de bomen zijn gewaaid, op de takken bevinden zich allerlei planten waaronder Orchideeën en Tillandsia’s

Ze rotten weg door het vocht en door gebrek aan licht.

Om 17.00 u gaan wij naar het dorp we zitten onder de modder.

We lijken wel varkens, we gaan ons wassen er is waterleiding.

Om 18.00 u eten koken Andre’ is de kok, stokbrood met vis en blikgroente.

En om 19.00 u naar bed dat is wel erg vroeg maar we zijn moe. Het is een concert van mooie geluiden in het bos, als je in bed licht.

 

09-12-97, SAÜL 2e DAG.

 

Opgestaan om 7.00 u.

Het snurken van mij escaleert. Ton is boos maar ik kan er ook niets aan doen.

Onze vuilnisbak is geplunderd.

Dat er dieren naar onze hut kwamen komt waarschijnlijk door ons snurken.

Ik ben het niet alleen die snurkt, dus denken wij dat de dieren uit het woud naar ons toe zijn gekomen omdat ze dachten dat een nieuw diersoort was aangekomen. 

Om 9.00 u gaan we  weer het oerwoud in en het is droog.

We lopen hetzelfde pad op als gisteren.

In het oeroud staan hoge bomen met plankwortels maar we vinden geen kikkers.

Het is te droog ondanks de regen.

Wel vinden we een mini watervalletje een prachtig biotoopje van drie vierkante meter prachtig.

En een grot van goudzoekers.

Om 14.00 u gaan we terug naar het dorp want het gaat weer zeer hard regenen.

We gaan naar Albert Hein maar deze man heeft met een kapmes in zijn been gekapt en kan nauwelijks lopen.

Eten gekocht en eieren kopen we bij iemand thuis. André bakt spek met eieren en witte bonen uit blik en stokbrood. We krijgen mango en een vruchtendrank van de verhuurder van de hut.

 

Ik heb uitslag in mijn gezicht maar ik kan het niet zien omdat we geen spiegel hebben.

Muggen en termieten vliegen hier in het rond.

Ik zit op de veranda met een kaars maar ik ben binnen 10 min weer binnen, want de kaars zit volledig onder de vliegende termieten. Ik ga om 20.00 u naar bed.

De anderen liggen al op bed zonder klamboe.

 

 

10-12-97, Saül 3 e dag.

 

Om 6.00 u opgestaan en deze keer geen snurk klachten.

We eten droge kaakjes en water en we moeten om 8.00 u bij het postkantoortje zijn.

Er is ook een satelliettelefoon en we bellen Joep op dat we later opgehaald willen worden van het vliegveld.

Het vliegtuig zou om 10.30 u vertrekken maar het word 12.30 u, dat is dus lang wachten.

Ik loop met Ton naar het vliegveldje, ik kan merken dat hij goed geslapen heeft hij is veel eerder bij het vliegveld dan ik.

Op het vliegveld zijn ook hagedissen Ameiva-ameiva.

En ja hoor het vliegtuigje komt, en weetje hoe het heet?

OGOD, dat schept toch wel vertrouwen.

Weer een prachtige vlucht, af en toe zie je een rivier.

Joep haalt ons op van het vliegveld.

Thuis gekomen knappen we ons op, en er zijn jonge schildpadjes uit de eieren gekomen.

Joep heeft ze 4 maanden geleden opgegraven langs de rivier en nu zijn de eieren uitgekomen.

Er komt een nieuwe gast een natuurfotograaf van het W.N.F. Olof is zijn naam hij komt uit Zwitserland en blijft in dit land een half jaar.

Hij heeft mij jammer genoeg niet nodig om zij tas te dragen

Eten doen we bij het licht van een olielamp, heel romantisch.

Om 10.30 u gaan we naar bed.

 

11-12-97, CRIQUE GABRIELLE.

 

We zijn om 6.00 u opgestaan en na het ontbijt rijden we weg.

Met 2 kano’s zijn we het kleine riviertje opgegaan zonder Joep.

Na 100 m. vallen Willy en André al om met de kano’s, er is te weinig water in het riviertje, en een lol dat we daarom hadden.

Het is een prachtig riviertje en het is ook leuk om door de waterplanten te varen.

Egornia natans wit en rood bloeiend, Cabomba, en Lotussen drijven op het water.

We varen stroomopwaarts door de drijfbladeren, enkele bomen en takken hangen over het water.

Overal zijn er Tillandsia’s, Bromelia’s en Orchideeën op de takken.

Prachtig, er word weer gewubd en gebakt, als we planten verzamelen noemen we dat zo.

De firma Bak verkoopt in HOLLAND bromelia’s en firma Wubbe verkoopt orchideeën

Het is een leuk woord, zo van:” word er nog gewubd vandaag”. Regenen doet het vandaag niet dus we kunnen bruin worden.

We gaan op zoek naar het eiland waar de Dendrobates vertrimaculatus voorkomt.

Daar aangekomen op een ander eiland gaan we wat eten en ook gaan we de flora bestuderen.

Er zijn veel Ripsalissen, een tropisch Cactus, Bromelia’s en Tillandsia’s en aan de oever vinden we ook een grote Buffo marinus een pad van 30 cm.

Onderweg terug naar een ander eiland krijgen we wat problemen omdat we door het snij gras lopen.

Dat is een grassoort dat door je huid snijd dat is een geweldige ervaring je ligt binnen de kortste keer helemaal open.

Moet je maar een lange broek aan doen, maar dat is niet fijn in de boot.

 In de Bromelia’s vinden we een paar Dendrobates ventrimaculatus.

Er zitten ook larven in de kokers van de bromelia’s.

Maar ook wespen, ik wist niet dat je in een oerwoud zo hardt kunt lopen.

De wespen houden je wel gemakkelijk bij.

De tijd vliegt voorbij het is al 15.15 u en we varen weer terug.

Het is nog ongeveer 2 u peddelen naar de basis.

Ton en ik zitten samen in de kano’s en dat gaat goed.

De laatste 45 minuten binden we de kano’s aan elkaar en we laten ons stroomafwaarts drijven.

We maken nu dus geen lawaai en de dieren blijven langer op hun tak zitten.

Om 17.30 u komen we aan het einde van het riviertje en Joep en Bernie wachten ons op.

Als we de kano’s schoonmaken blijkt dat aan de onderkant van mijn zitplaats een grote vogel- spin zit welke ongeveer 15 cm groot is. Dit zijn nu de leuke dingen voor de mensen om mee te maken. We fotograferen de ondergaande zon en we gaan naar huis.

Het regent nu weer maar tijdens de tocht was het vandaag droog.

 

12-12-97, RUSTDAG - CAYENNE.

 

We zijn om 7.00 u opgestaan en om  9.00 u gaan we naar de stad we hebben kaartjes gekocht voor de boot naar duivels eiland. Wij waren om 12.00 u terug en daarna hebben we rust gehouden. Ieder ging een beetje zijn eigen weg die dag. Ook nog gefietst in de omgeving.

 

13-12-97, RIVIER  TONNE GRANDE.

 

Deze kanotocht voert ons over een bredere rivier met wel 25 stroomversnellingen.

Er zijn veel diepe plekken in het water met veel omgevallen bomen zodat je hard moet peddelen.

En om over de stroomversnelling te komen moet je bij hoogwater over de bomen heen.

Je mag niet omvallen anders ben je alles kwijt.

De fototoestellen en de video van Willy gaan in een waterdicht tonnetje dat vast zit aan de boot.

Langs de rivier zijn prachtige bomen, veel planten en mangrove wortels.

Het water is brak en verder de rivier op is het water zoet.

Ook gaan we af en toe aan land waar een carbet staat.

De stroomversnellingen die veroorzaakt zijn door bomen zijn soms moeilijk te nemen.

Andre’ en Willy  vallen om en dat vindt Willy minder leuk.

We gaan aan land, eten wat, vangen visjes, en zien een soort Valisneria het is een Krinum soort  meters lang in de stroom.

Terug varend staat er nu een halve meter meer water in de rivier dus hebben we geen last van de stroom­versnellingen.

Ik geniet van het uitzicht op het oerwoud.

Weer binden we de kano’s aan elkaar vast en laten ons de rivier afdrijven.

Het blijft droog deze dag.

Om 17.30 u halen Joep en Bernie ons op, het is maar 15 min. rijden van ons huis.

We eten groente aardappelen of pasta en vlees en om 22.30 u gaan we slapen.

 

 

14-12-97, BEZOEK AAN DUIVELS - EILAND.

 

We zijn opgestaan om 5.30 u. We vertrokken om 6.30 u met de auto en André gaat rijden.

We gaan in de stad Kourou op de boot, om 8.30 u.

Er staan flinke golven, ze zijn 3 a 4 m hoog, aan dek word je nat.

We varen er een uur over, het zijn drie kleine eilandjes waar de gevangenen omstreeks het jaar 1900 gevangen werden gehouden onder erbarmelijke omstandigheden.

De eilandjes zijn :Ile Royale door ons bezocht, verder Ile Saint Joseph en Ile Diable ( duivelseiland)

Alles is in vervallen staat maar ze zijn het aan het opknappen.                

Op het hoofd eiland waar wij zijn staan de kerk, de onderkomens van de soldaten, het zieken huis en de gevangenissen.

De gevangenissen zijn 2 x 3 m. Geen ramen, alleen een deur met een luik voor het eten.

Ook werden de mensen eenzaam opgesloten, dan zaten ze in een totaal donker hok.

Ontsnappen was er niet bij, de eilanden liggen 20 km uit de kust.

Zwemmen kan niet omdat er een sterke stroming staat en er zijn ook haaien in de zee.

Alleen Pappillon uit het gelijknamige boek lukte het als enige.

Op het eiland zijn ara’s en leguanen uitgezet en deze laatste leven aan de kademuur.

Toen André en ik daar langdurig zaten kwamen de dieren te voorschijn.

Ook heb ik mooie dia’s gemaakt, het was de moeite waard daar een kijkje te nemen.

Om 17.00 uur varen we terug naar Kourou waar de raketbasis is van de Arianeprojecten.

Daarna eten en praten we wat tot 24.00 u.