5f44b755
U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.

Maandag 15 maart 2010

Lowie is altijd bij zonsopgang om (05.30 u) al uit de veren. Ook dit keer maakt hij ons op tijd wakker. We mogen eerder ontbijten en om 7.15 u staat er een busje voor de deur. We zullen ongeveer 2 uur door het landschap zoeven. We rijden noordwaarts tot 10 km voor de grens van Nicaragua. Het regent al de hele ochtend, maar hoe verder we naar het noorden rijden hoe lichter het wordt. Geen regen meer. Als we om 9.30 u op de plaats van bestemming zijn schijnt de zon volop. We worden ontvangen met koffie. De tocht naar de Cano Negro ging over een glooiend landschap met weidegronden maar vooral ook landbouwgrond. De velden met ananas gleden aan onze ogen voorbij. De eerste oogst van een ananasplant geeft de beste kwaliteit. De oogst van het jaar daarop is de sap kwaliteit voor jus. Tussendoor zien we ook velden met suikerriet afgewisseld met boomgaarden met sinaasappels. Onderweg werd nog even gestopt voor sanitair gebruik. Naast het restaurantje zien we enkele leguanen.leguaanleguaan Ze zitten in een boom vlak bij het riviertje. Het zijn groene leguanen in allerlei groottes. We tellen er vele tientallen en volgens de gids zijn het er minstens 200. We hobbelen verder, nemen koffie en stappen verder op de boot. We zien al meteen een aalscholver die met gespreide vleugels zich laat drogen in de zon. De eerst paar 100 m zien we al zoveel dieren langs de kant dat we nauwelijks aan varen toekomen. We zien reigers in allerlei kleuren, wit, blauw en groen. Leguanen zien  we telkens weer een keer tegen een steile oever van 3 m waar hij/zij 2m boven de waterspiegel een hol heeft. Dan zien een kaaiman die vlak boven het water op een flinke boomstam zit te zonnen.
We genieten onze 2 uur durende boottocht. Zelfs apen laten zich zien. De dieren zitten hoog in de bomen. Er steekt een tak verticaal uit het water. We zien niets. Pas wanneer de gids de aparte tekening laat zien, onderscheiden we een hele rits vleermuizen. Longnose bats. Vleermuizen schijnen de voornaamste insecteneters te zijn. Zo hoor je nog eens wat. In dit gebied zitten 3 soorten apen. Een brulaap van 50 cm en een witkop Capucijneraap van 40 cm zien we vaker bij de tocht die we maakten. De spidermonkey van 55 cm zien we maar zelden en ook deze keer krijgen we hem niet te zien.
De 2 uur zijn zo om en bij terugkomst krijgen we in het restaurant bij de aanlegplaats een lunch. Kip met rijst. Dat is rijst waar een kip overheen gevlogen is. Het smaakt toch met een beetje koffie of limonade. Dan mogen we weer 2 u terug rijden naar ons huisje in La Fortuna. We moeten nog steeds internet zien te vinden. We rijden naar de Burger King en op de 2e verdieping is een computerafdeling. Deze winkel weet inderdaad het goede internetadres aan te duiden. De knaap  aan de balie is meteen tot helpen bereid. Zelf handel ik de internetzaken af terwijl Hans en Lowie boodschappen gaan doen. Hans zoekt nog wat souvenirs en Lowie gaat alsnog een zwembroek kopen om vanavond in de hot Springs te kunnen badderen. Het internetten gaat vrij snel. De eerste bladzijde is niet heel duidelijk en deze wordt nu zwaarder gescand. Dat lijkt wel aardig, dus gaan de volgende 24 velletjes rap door de scanner. Dan moet er nog een e-mail gemaakt worden. Het verbaast me dat het nu per blad maar 150 KB is. Toch kon ik het goed lezen op het scherm. Hopelijk komt het toch goed aan. De volgende dag krijgen we van Bea een sms dat het spul is aangekomen. Van Ria vernamen we dat het toch wat moeilijk te lezen was. Dat is natuurlijk wel jammer.
Hans en Louis hebben hun inkopen gedaan en zijn goed geslaagd. We zijn alle drie nagenoeg gelijktijdig met onze business gereed. Dan kunnen we meteen naar onze warmwaterbaden. Het was even zoeken maar dan vinden we de gesloten poort van onze SPA. Het blijkt dat we contact moeten maken via een intercom en dan gaat de poort automatisch open. We rijden naar binnen en vinden na 500 m een parkeerplaats. Aan de receptie krijgen we handdoeken en bestellen we een maaltijd die we na het baden geserveerd zullen krijgen.
In een stortvloed van worden krijgen we te horen dat we moeten omkleden, toiletteren, douchen, 15 minuten 37° , 15 minuten cooling down enz, enz, t/m 43°.
Er zijn 3 baden van 10 bij 15m met verschillende temperaturen.
We beginnen er al aardig plezier in te krijgen maar vinden de afkoelingsperiode toch minder prettig. Uiteindelijk wacht ons een pilsje, waarna we ons omkleden voor de avondmaaltijd. Het geheel is toch een aparte ervaring en doet het meest denken aan een sauna maar dan in een tropische omlijsting.
Terug in ons huisje realiseren we ons dat we onderhand gaan aftellen. Morgen vertrekken we naar Sarapiqui en maken daar een boottocht. Dan vertrekken we richting Tortuquera om onze laatste twee tochten te maken. Dan is het over en wordt er feitelijk alleen nog maar gereisd.
Als we in bed liggen start het gepruttel van de snurkers. Snurk, Pruttel. Ik droom over een boswandeling, wordt plots wakker en hoor nu alleen nog maar vogelgeluiden. Het wordt vast een mooie dag.

Dinsdag 16 maart 2010

We vertrekken op ons gemak richting Sarapiqui. Het is maar een paar uur rijden. We verlaten het Aranalgebied met zijn enorme vulkaan. We hadden gehoopt de stromende lava te zien. Helaas was de top in de mist gehuld.
Onderweg drinken we als gebruikelijk koffie, maar nu in Venici. Een tiental km’s voor Sarapiqui moeten we afslaan bij Le Virgin. Daar gaan we van de weg af, passeren een ananasveld dat we nog niet van zo dichtbij konden fotograferen. We naderen La Quinta en verwachten onze koffers in ons huisje te kunnen uitladen. We zijn er voor 12 uur en onze hut is nog niet klaar. Onze koffers worden achter de balie geparkeerd. Wij rijden meteen door naar Sarapiqui. Om 14.00 uur moeten we ons bij de haven melden voor de boottocht. We komen bij een rivier met een aanlegsteiger. We vinden niet dat dit de haven is. Bovendien zien we geen reclamebord van Oasetours. We door het stadje terug en vervolgen de hoofdweg tot deze de rivier oversteekt. Geen haven. In het centrum van het stadje informeren we even. Gewoon rechtdoor en zo komen we bij de aanlegsteiger, de haven. Een man komt ons tegemoet en verzekert ons dat Oasetours om 14 uur vertrekt. OK, w’’ll be back again. We vinden leuk restaurantje met op de muur een beschildering van wat een toerist in de natuur kan verwachten. Papagaaien, kaaimannen, toekans, kikkertjes en natuurlijk ook apen en leguanen. Na de Franse soep zoeken we intussen de bekende haven weer op.
We hebben een hele boot voor 5 gasten, 3 Nederlanders en een Frans stel. Er staat een flinke stroming in de Sarapiquirivier. Het schijnt nu laag water te zijn, maar aan het eind van de regentijd kan het water 7 meter hoger staan. Wouw, dat moet enorm zijn.
We varen eerst een paar km snel door want in het eerste deel wordt gespeeld en gevist. Dan begint het: een groene Baselisk, reigers, de groene en witte ibis en ook nog groene reigers.
De Fransman ontdekt een boa. We kijken onze ogen uit maar zijn niets. Daar links, 30 cm boven de oever. We zien niets, een paar blaadjes misschien. We komen dichterbij en ja hoor, inderdaad het zijn een paar blaadjes. Sorry. Het brengt ons echter wel bij een kaaimannetje van 1,20 m dat zich aan de oever verscholen hield. Tenslotte worden we verrast door een serie aapjes en dan is de tijd om.
We keren havenwaards. Ineens heeft de bootsman haast. Hij trekt de gashandel open en in volle vaart vliegen we als op een bromfiets over het water. Het boegwater spat hoog op. Met af en toe kromme tenen genieten ook van deze bravoure.
Thuis in onze cabine verfrissen we ons om daarna in de tuin naar kikkers te zoeken. Aan de waterkant is het echter te donker. Dan ontdekken we de vlinderkooi waar we naar hartenlust kunnen fotograferen. Na het eten genieten we nog even van de koelere avond. Op het balkonnetje voor de deur genieten nog na en laten de gebeurtenissen nog eens herleven. Dan gaan we toch weer op tijd naar bed want morgen moeten we rond 6 uur vertrekken om tegen 8 uur in Guiapiles te zijn om onze auto in te leveren en nog een ontbijt te kunnen scoren. Vandaaruit vertrekken we met de bus en de boot naar Tortuguera.

Woensdag 17 maart 2010

Het likt ons om op tijd te vertrekken. Na een uur passeren we de Rio Danto. Hier moet ook een restaurant Rio Danto liggen. Het moet vlak bij Guiapiles liggen. We rijden door tot bij het stadje. Geen Rio Danto. We tanken de auto af en vragen de weg. 7 Km terug. Yes, sir!
Aan het riviertje ligt een klein restaurantje. Dat kan het onmogelijk zijn. Si signor. 70 m terug en klein weggetje in. Verscholen achter het groen kunnen we toch een groot bord ontdekken. Geen wonder dat we het misten. We zijn de eerste gasten en het ontbijt staat klaar. Dan smaakt een kop koffie toch wel lekker. Er komen meer gasten en ook het busje van Mawaba is gearriveerd. Deze zal ons naar de aanlegplaats voor onze boot brengen. We maken onze auto leeg en zetten onze koffers over. De autosleutel kunnen we afgeven in het restaurant.
Het busje heeft er zin in evenals de chauffeur die van opschieten houdt. De eerste 20 km vallen best mee tot daarna het asfalt ophoudt en onze Costa Ricaanse massage begint. Er wordt onderweg slechts 2x gestopt. De eerste keer mogen we bij een bananenplantage van buiten naar binnen kijken. De grote trossen worden vanuit de plantage via een monorail aangeleverd. In de eerste hal worden de trossen met wel 120 bananen schoongespoten. Vervolgens worden er kammen van zo’n 15 tot 20 bananen in een desinfecterend bad gedompeld om later verpakt te worden in de welbekende dozen. De onrijpe bananen worden in het land van bestemming verder afgerijpt in speciale kamers.   
De tweede stop wordt ingelast om weer eens een tweetenige luiaard te bekijken. Ook hier klikken alle camera’s hun digitale plaatjes. Het bijzondere is dit keer dat het een vrouwtje blijkt te zijn met een jong.Jong luiaardJong luiaard
We vervolgen de onvrijwillige massage nog gedurende een uur. Op de overstapkade is het een drukte van jewelste. De busjes van de touroperators verdringen elkaar om het dichtst bij hun boot te komen. Zo hoef je minder ver met je bagage te slepen. Mens en ding zitten opgesloten tussen bus en wallekant. De koffers gaan in een boot; wij in een andere.
Het waterpeil schijnt zo laag te zijn dat zelfs deze platbodems in het moeras vast kunnen lopen. Wanneer we onszelf overtuigd hebben dat alle bagage is overgeladen kunnen we weer voor onszelf zorgen. D.w.z. laden en lossen van vloeistoffen.
Onze boot blijkt een speedtaxi te zijn. We zitten met zo’n 25 man twee aan twee onder een afdak. De motoren razen, de boeggolven spatten hoog op, de snelheid heeft veel weg van een speedboot. Onze reis met de boot zal nog eens anderhalf uur duren. De stuurman neemt geen risico. Na een kwartier moeten we uitstappen en een paar honderd meter door het weiland lopen. De boot volgt de vaargeul en heeft dan inderdaad moeite om door de nauwe ondiepe plek te varen. De bootsman en zijn helper stappen zelfs in water om de boot erdoor te duwen. Even later vliegen we weer over het water om ons nieuwe resort aan de kust te bereiken.
We krijgen cabine 46 aangewezen, een ruime hut met een balkon voor de deur. Het is tijd voor de lunch en daarna verfrissen we ons. Het enigszins warme water van het zwembad doet ons toch goed na al het reizen. Eerst een uur met onze huurauto, waarmee we in totaal toch 1350 km hebben afgelegd, om daarna twee uur in een bus te hobbelen en vervolgens in een snelboot vervoerd te worden.
Onze gids heeft nog een wandeling in petto. Die voert door het moerasbos. Dit bos is nog niet zo oud. 20 Jaar geleden was dit een lagune. Door een aardbeving is het oppervlak ruim een meter gestegen en kwam het droog te liggen. Ons pad is 80 cm breed en in beton uitgevoerd. We wandelen als het ware over een betonnen brug die  een halve meter boven de soms drassige bodem is aangelegd. De verhalen van de gids komen overeen met die van al onze voorgaande gidsen. De helft va het verhaal gaat aan ons voorbij omdat je met 25 man op een smalle betonnen brug nu eenmaal niet altijd vooraan kan staan. Een leuke wandeling maar verder niets bijzonders.
Na een drankje aan de bar lopen we eerst over het strand en later over een bospad naar het dorpje Tortuguero. Het is een verzameling houten huisjes met aan de hoofdstraat een aantal winkeltjes en toeristendingetjes, souvenir, touroperators, een bar en een restaurantje.
We zijn op tijd terug voor het diner. Onze maaltijden zijn afgelopen week, weken, rijkelijk voorzien van allerlei keus. Het is soms snoepen en eten tegelijk. Ook nu weer is er vis, vlees, salade, rijst, bonen, fruit en als toetje nog koffie met een klein zoet cakeje. De avond wordt voltooi toepen op onze veranda.

Bananen plantageBananen plantage