5f44b755
U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.

Vrijdag 12 maart 2010

Vandaag reizen verder naar het noorden, naar Finca de laViega. We volgen een bergweg westelijk naar het plaatsje Las Juntas om dan even later weer op de CA 1 te komen en richting Liberia af te slaan. In het dorpje Las Juntas staan geen aanwijzingen hoe we verder moeten. Na 5 minuten krijgen we vermoeden dat we verkeerd zitten, keren en op een soort pleintje gaan we een brug over en krijgen meteen het gevoel dat we goed zitten.lijkt sneeuw maar is kalklijkt sneeuw maar is kalk
Koffie, natuurlijk. De CA 1 rijdt goed. Dat kunnen we makkelijk 80 km volhouden. Bij Liberia pakken we weer zo’n ietwat smoezelig wegrestaurantje voor de lunch. 5 km na Liberia vinden we de afslag naar Curubandee. Al vrij snel verandert de weg in de bijna vertrouwde oer slechte rotsige stoffige toestand. Nu verandert de kleur van het stof in puur wit en wanen ons in een sneeuwlandschap. Daarna wordt de weg weer gewoon slecht, maar we hebben een kerstkaart gemaakt in Costa Rica.
Onze lodge is redelijk makkelijk te vinden. Het is warm en we maken er een gemakkelijke middag van. Toch kriebelt het en gaan H en L een wandelingetje maken. Heel enthousiast komen ze terug. Ze hebben brulapen gezien. Je kon ze goed waarnemen doordat de takken bewegen en hun lichamen als schaduwen door de bomen vliegen. Het gebrul was van ver te horen. Dat is altijd wanneer twee groepen in elkaars territorium komen.
We zitten heerlijk op het terras waar ook de gezamenlijke maaltijd van drie gangen wordt geserveerd. We zijn met 10 gasten. Allerlei ervaringen worden uitgewisseld. 

Groepje na groepje trekt zich terug in hun kamer. Wij blijven met drieën nog een pilsje drinken en praten met de manager die oorspronkelijk uit Gent blijkt te komen. Aan alle gezelligheid komt tenslotte een eind en ook wij zoeken onze kamer. Het is nog maar nauwelijks afgekoeld. Een laken is genoeg terwijl de plafond-fan op de laagste stand blijft staan.

Zaterdag 13 maart 2010

We willen al bijtijds naar het Guanacaste Park gaan op de helling van de vulkaan Finca de la Viega. Om 8 uur hebben we al ontbeten en gaan op weg. Na een km moeten we tol betalen aan de eigenaar van het gebied. De weg naar het park is slecht aangegeven en op goed geluk komen we om 8.30 u bij het park aan. We betalen de entree. Te voet volgen we de Las Pailas Trail. Al meteen daalt het pad en kunnen we via een hangbrug een klein riviertje oversteken. Onderweg zien we opvallend veel wurgbomen. Dan wordt ons pad gekruist door een serie parasolmieren. IJverig sjouwen ze met stukjes blad om dat voor het nageslacht ter plaatse te bewerken. We kunnen de hele sliert volgen tot aan het nest onder een paar stevige wortels. Wanneer we even pauzeren om te drinken en een koekje te eten uit ons lunchpakket, zien we een opvallend vliegje met een fluorescerende groene rug en een oranje kop.

Verder lopen we traag doch gestaag door. Bij elke boom zien we wel wat, Tillandsia’s en Bromelia’s. We worden dan ook regelmatig ingehaald door andere bezoekers. De wandeling kun je in 2 uur maken. Wij doen er uiteindelijk 6 uur over.
De waterval die we na 1½ uur bereiken heeft nauwelijks water. Het heeft hier al 4 maanden niet meer geregend. Toch zien we in het poeltje kikkervisjes en muggenlarven. Een half uur later komen we bij een fumarolas. Het is een grijze poel waar gassen uit op borrelen. De stank en de warmte kunnen ons niet bekoren; het verschijnsel echter wel. Toch trekken we snel verder. Nog geen 200 m verder mogen we weer van het pad af. Vulcancito staat er aangegeven. We zijn benieuwd. Het blijkt een zelfde blubberende modderpoel te zijn. We zitten op de helling van een vulkaan. Later komen we nog 3 van die hete stinkende modderpoelen tegen: de Mudpot, de Waterpot en de Fumaroli Lagoon. Intussen zijn we op de zuidelijkste punt van onze wandeling beland. We steken een watertje over via een omgevallen boom en dan verandert het landschap. De groene beboste helling maakt plaats voor een dorre droge vlakte met kale bomen en steenachtige bodem. De zon neemt ons dan wel een uurtje te pakken. Het daar beslist meer dan 35°C. Op de overgang van groen naar kaal landschap ontdekken we nog 4 bergpapagaaitjes. Ondertussen bezoeken we de reeds vernoemde vulkanische modderpoelen. Hans zoekt nog even naar leguanen, maar kan ze niet ontdekken. Wel vindt hij nog Tillandsia’s aan de kale takken van de bomen. Op de terugweg naar de lodge zien we grote stofwolken op de weg. Het blijken 2 cowboys te zijn die een groep van 50 paarden begeleiden. Het schouwspel is de moeite van het fotograferen waard. Op de lodge duiken we in het zwembad. Nou ja duiken, al pootjebadend betreden we voorzichtig de afdalende treden tot we bijna helemaal nat zijn.
Verder houden we ons rustig. We zijn toch moe van het wandelen en de warmte. Maar we hebben wel genoten van weer een andere omgeving.
De Belgische eigenaars hebben een Vlaamse stoofpot bereid die ons goed doet. Er worden weer allerlei verhalen verteld door verschillende gasten aan tafel.
We blijven natafelen met twee jonge dames uit Alkmaar. Het gesprek, de gesprekken, blijven doorgaan tot het echt bedtijd is. De discussie wordt een paar keer onderbroken door het waarnemen van een Buffo marinus, een pokdalige grote pad en even later door een nachtzwaluw, die achter de woning roept. Alles wordt gefotografeerd.
De Belgische eigenaar komt ook nog even buurten. In costa Rica gaat iedereen naar de lagere school en als het even kan ook naar de middelbare school. Verder komen de zeer matige ofwel bijna afwezige sociale voorzieningen ter sprake. Wie weet wordt het ooit beter. Dankzij de toeristen gaat het land met sprongen vooruit.

Zondag 14 maart 2010

Vandaag hebben we weer een reis voor de boeg. Dit keer zal het wel meevallen. We hoeven alleen zo’n 30 km terug naar de grote weg CA1. Die volgen we dan 50 km, slaan bij Canas af en we vermoeden dat we dan een redelijke asfaltweg hebben om het meer van Arenal tot we in La Fortuna zijn.
We hebben afgerekend en gaan om 9 uur op pad. Het ontbijt bestond zoals gewoonlijk uit een bordje fruit, gevold door ei met toast of pancake met marmelade.
In Canas drinken we lekker koffie en voor de liefhebbers is er een gevulde koek met zoetigheid. Tot nu toe hebben we goed weer gehad. Nu wordt wat heiig. Hoe dichter we bij het meer komen hoe mistiger. Toch valt het mee. Het zicht op de weg is goed. We missen de zon en de overkant van het meer (5km) is niet of nauwelijks waarneembaar.
Arenal is een plaatsje van niks en zeker niet op zondag. We lopen wat rond en zoeken gauw iets te eten. We kiezen een hamburger, een hamburger friet en een sandwich. Via de stuwdam bij het Arenalmeer komen we makkelijk op onze bestemming, een huisje in een parkachtige omgeving. We installeren ons en zien dat er een parkwandeling kan worden gemaakt. H en L gaan de wandeling maken. Zelf rijd ik naar La fortuna om te zien of ik een internetcafé kan vinden om onze belevenissen tot zover ik geschreven heb op te sturen. Aan de receptie vraag ik waar een internet met scanner te vinden is en dan naar Liberia Duncan zoeken.Leguaan in de poelLeguaan in de poel
Niet gevonden, terug. Gevonden en gesloten. Ondertussen zag ik al een internet 2 straten terug. Neen, wij kunnen niet scannen. Waar wel? Ik krijg 2 adressen mee. No sir! Ik vind nog 2 adressen. Het eerste is raak. Yes. Ik pak mijn tekst en dan kijkt het meisje me onnozel aan en schudt haar hoofd. Ik wordt er moedeloos van. Ik heb toch meelij met het meisje. Ze had toch willen helpen, niet waar. Mijn zoektocht gaat verder. Gevraagd en verwezen. Nada, niets. Ik ga terug naar ons huisje. Morgen probeer ik het weer. Dan is Liberia Duncan in ieder geval open. Bij terugkomst vertel ik mijn verhaal aan de receptie. De goede man verwijst me naar een winkeltje boven de Burger King.
Hans en Louis hebben hun parkwandeling met succes afgewerkt. Het eerst wat ik te horen krijg is dat er heel veel vogels zijn. Een rondje park leidt naar een vlindertuin waar de vlinder vrij rondvliegen in een enorme kooi van gaas waar de wandelaars via een dubbele deur ook rond kunnen lopen. De rest van de wandeling voert langs terraria met slangen of hagedissen. Deze worden afgewisseld met terraria voor dag- en nachtkikkers. Verder zagen ze nog een vijver waar diverse bloeiende planten omheen stonden.
Hans vraagt om een ibuprofen. Hoofdpijn? Neen, kiespijn. De apotheektas wordt tevoorschijn gehaald en Hans wordt voorzien van de ontstekingsremmer. Dokter Jos schrijft meteen het spoelen met Listerine voor. Voorlopig moet dat werken.
Ondertussen is het gaan regenen. We eten in La Fortuna en op de terugweg regent het alweer. Op ons terrasje voor het huisje kaarten we nog een tijdje. Het regent nog steeds en dat zal de hele nacht doorgaan. Morgen gaan we een boottocht maken op de Cano Negro. We worden dan al om 7.15 u opgehaald. Dus weer op tijd naar bed.