5f44b755
U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.

Dinsdag 9 maart 2010

We staan rustig op en nemen de tijd. De was is gedaan. Ieder krijgt zijn plastic zak terug. Alles is netjes opgevouwen.
Om 9.00 uur rijden we richting Quepos om vervolgens richting Jaco te rijden. Dan is het tijd voor koffie en wordt de autosleutel aan Louis doorgegeven. Hans rijdt vandaag het laatste stuk. Bij de rivier Tarcoles moeten we stoppen op de brug. Want daar zitten de krokodillen. We tellen er zo’n 20 aan de ene kant en 10 aan de andere kant. Ze worden allemaal vereeuwigd. Krokodillen Krokodillen
Nog even en dan lunchen we in een chauffeurscafé. Ook stopt er een reuzentransporter. Het is een enorm gevaarte met 18 rijen wielen en in elke rij 8 wielen. 144 stuks. Met begeleiders mee stappen er 8 man naar binnen.
We komen even later op de grote weg naar Liberia, een plaats in het noordwesten. Na 13 km gaan we richting Sardinal. De weg is eerst nog vrij goed. Hoe meer we de bergen intrekken, hoe minder de weg, Tot het asfalt ophoudt. We schakelen over op de 4-Wheel en hotsen-botsen de laatste 25 km over steile, rotsige bergwegen. Ineens staan we voor ons onderkomen, Clara de Luna.  We worden ontvangen door Christina, een leuke hostess, die ons meteen wegwijs maakt rond het stadje. We hadden gedacht om nu nog een hangbrugtocht te maken. Helaas, te laat. Met Christina maken we een nieuw programma voor de komende 2 dagen.
            Woe-ochtend: Park Monteverde,             Woe-middag: Hangbruggen
            Do- ochtend: St Helena Park,      Do-middag: Kikkermuseum
We verkennen het stadje, 5 straten met overal restaurantjes, toeristenbureautjes en af en toe een andere winkel. We zijn toe aan een pilsje dat we in een boomrestaurant bestellen. Het restaurant is inderdaad rond een enorme boom gesitueerd, heel bijzonder, de prijs ook.
Dit keer kiezen we voor een Japans restaurant, best aardig, maar met een ruimte van 5 x 5 meter kun je niet veel verwachten. Als we tenslotte koffie bestellen, moet deze aan de overkant worden gehaald. Voor het toilet krijg je een sleutel, moet je naar buiten en 2 huizen verder moet je het toilet vinden aan het eind van een steegje. Onze kamer is zeer ruim met 2 tweepersoons bedden. Hans kiest ervoor om met Jos in een bed te slapen. Verder genieten we weer van een potje bier dat we in een supermarkt uit de koelvitrine hebben bemachtigd.
Ook dit was weer een dag met allerlei belevenissen. Welterusten.

 

Woensdag 10 maart 2010Waterval in Modeverte nevelwoudWaterval in Modeverte nevelwoud

Om 7.30 u moeten we ons al bij het Monteverde Park melden. Van Christina hebben we een routeplan meegekregen. Chr. verzekert ons bij het ontbijt dat alle tochten voor ons zijn gereserveerd. St Helena kan ik bij haar betalen. De hangbruggen moet ik vanmiddag aldaar voldoen. Al snel vinden we onze gids. Deze krijgt zijn Voucher. De entree zit daar echter niet bij. Meteen bij binnenkomst vinden we een soort merel, Nightingale, en een nest van een kolibrie. Het nest is niet veel groter dan een tennisbal met mos beplakt. Het Nevelwoud is heerlijk koel. We zitten op ca 2000 m hoogte en de temperatuur is 18 tot 20 gr C. De mist ontstaat doordat de warme wolken vanaf de Caribische kant nu moet opstijgen een veel condens veroorzaakt. Door de wat lagere temperatuur kunnen we weinig kikkers en reptielen verwachten. Daarentegen maken we kennis met een jong woud met veel varens en bemoste bomen. Het geheel wordt afgewerkt met talrijke Bromelia’s, Tillandsia’s en diverse Orchideeën. Toch vinden we nog 2 anolissen. We staan stil bij een boomwurger. Een boomwurger is een ficusachtige. De vogels laten daarvan zaadjes achter op een toevallige boom. Er ontstaat een klein plantje dat lange dunne wortels maakt tot deze de grond bereiken. Dan beginnen de wortels te groeien en omarmen de gastvrije boom. Na enkele jaren zijn de wortels flinke dikke takken geworden. De gastboom wordt als het ware gewurgd. De afstervende levert humus en voedingsstoffen. Uiteindelijk blijft er een holle ruimte over en heeft de ficus een bladerdak gevormd op de plaats van de gastboom.

Kolibrie Kolibrie
Aan het eind van de wandeling drinken we even buiten het park een kop koffie en bezoeken tevens de kolibrie-tuin. Talloze kolibries fladderen, zoeven en scheren over onze hoofden. Ze doen zich tegoed aan de zoete honing in de flesjes met landingsplaatsen die overal zijn opgehangen. We schieten weer veel plaatjes.
Terug in ons hotel rommelen we wat en eten aan de overkant een sandwich. Hans benoemt de huiskamer  van 20 m2 ‘Moeke Costa Rica’. De prijs valt mee en we besluiten om daar ons avondeten ook te gebruiken, want na de vrij dure Japanner zullen we ook eens wat simpeler en toch lekker gaan eten. Om 14.30 zal een busje ons ophalen voor een bruggentocht. We rijden in de richting van het ST. Helena Park. Een gids wacht ons op. Er is nog een gaste uit Duitsland, Claudia. En met 5 man volgen we de goed onderhouden paden. Het lijkt wel of het pad pas geharkt is. Ook hier vertelt de gids weer honderd uit. Hij laat ons bladeren ruiken en leidt ons naar de eerste van de 12 hangbruggen. We hadden gehoopt dat de bruggen door de bomen zouden voeren, maar nu verbinden ze de

mooie paden en overbruggen de diepe dalen. We zien weinig dieren maar genieten toch van de tropische wandeling. De temperatuur is net boven de 20 graden en aangenaam. Het bos is zeer gevarieerd met weer veel epifyten, maar minder mossen en varens. Ook vinden we een boomwurger. Deze is vrij recht, verticaal met een diameter van 70 a 80 cm. Je kunt zo aan de binnenkant naar

Jos in de binnenkant van de boom de boomburger heeft de boom verstiktJos in de binnenkant van de boom de boomburger heeft de boom verstiktboven klimmen. Natuurlijk moet ik dat proberen. Je hebt aan alle kanten houvast en ik ben dan ook vrij snel boven. H en L volgen het alternatieve pad. Ook Claudia, een flinke meid van 30 jaar voltooit de binnendoor route zoals ik al deed. De hangbrugtocht was weer een andere beleving, vooral als je bedenkt dat we een paar poemapoot afdrukken hebben gezien, geeft dat een apart gevoel. We rommelen wat bij terugkomst en eten aan de overkant bij ‘Moeke Costa Rica’. We hebben smakelijk gegeten en zijn nog minder kwijt dan gisteren voor een persoon bij de Japannees. Het wordt een rustige avond. We toepen een uur, lezen en genieten van ons pilsje.
Het was weer een fantastische dag met aparte natuurbelevingen. Ondanks dat we minder dieren zagen was het prachtig bij een prettige temperatuur.

Donderdag 11 maart 2010

We kunnen rustig opstaan. Om 11.30 hoeven we pas in het St. Helena Park te zijn. Het is ongeveer een half uur rijden. Na het ontbijt gaan we het stadje in. Mijn horloge staat stil en gaan op zoek naar Vitoso. Daar zouden we een goede kans hebben om een nieuwe batterij te vinden. Vitoso is een winkel met verscheidene afdelingen, drogist, kledingzaak en verkoopt ook scheerapparaten ed. Een jonge man begrijpt het probleem direct en opereert mijn horloge alsof hij het elke dag doet. Uiteindelijk vindt hij ook nog het goede batterijtje in zijn verzameling. Voor zegge en schrijven kan ik voor een dollar weer jaren klok kijken.
Hier word weergegeven hoe een boomwurger een boom vernietigdHier word weergegeven hoe een boomwurger een boom vernietigdDan zoeken we de bank op. Hans pint

zijn Colonnes, maar zijn kaart wordt geweigerd. Ik probeer mijn Credit Card en die werkt wel. Het blijkt dat we een verkeerde knop hebben ingedrukt. Gelukkig werkt zijn cc nu wel. Louis gaat euro’s wisselen, passeert daarvoor eerst een sluis. Aan de kassa verloopt alles in trage gang. Er moeten paperassen ingevuld worden, het geld wordt deskundig tegen het licht gehouden en uit eindelijk heeft Louis zijn wisselgeld. De koers voor de dollar is nu 0,75 Euro. In de supermarkt kopen we wat om straks als lunch te kunnen gebruiken als we in het park zijn. Dan moeten we ook nog een kop koffie drinken voor we om 11 uur vertrekken. We komen in tijdnood. We moeten vrij lang wachten op de koffie. We zitten vrij dicht bij ons hotel en gaan eerst onze spullen pakken, gieten dan snel de koffie naar binnen en zijn 10 minuten te laat onderweg. De weg nodigt beslist niet uit tot snel rijden, want er zitten nog steeds kuilen, gaten en bochten in de weg die tevens daalt en nog meer stijgt. Voor ons rijdt een politiewagen op zijn gemak de helling op. Dat gaat wel erg langzaam. Op een mooi recht stuk passeren we en zo komen we slechts 5 minuten te laat aan.
De gids heeft zijn inleiding al gehouden en even voorbij de koffieshop hebben we Johny al gevonden. Een ouder echtpaar uit Zweden zijn onze medewandelaars. Als eerste zien we al een nest van een kolibrie met 3 jongen. De ouders waren nog op voedseltocht en we konden de jongen goed horen piepen. We zien een vogel in de boom vlak voor ons; een vogel net groter dan een duif. Het blijkt een kalkoenachtig dier. Verderop horen we de Bellbird. Hans had

Bellbird  maakt een bel geliudBellbird maakt een bel geliuddie 30 jaar geleden al gehoord in Suriname en nog nooit gezien. In Concorvado hebben we hem ook gehoord. Zouden we hem ooit zien. Iedereen beweert dat dat nauwelijks kan.
Onze gids beproeft zijn geluk en gaat druk in de weer. Hij schiet een zijpad in en heeft het dier in het vizier. Nu moet hij nog de goede plek vinden om zijn vogelkijker op te stellen. Het dier is iets forser dan een duif. Hij zit op het uiteinde van een tak. Het is een zeer strategische plek die boven alle bomen uitsteekt. Wij op onze beurt moeten dus eerst door het bladerdak heen kijken om het dier te spotten. Gelukkig vinden we enkele open gaten. Zelfs het fotograferen lukt goed met mijn toestel in telestand van 24x is het moeilijk om bewegingloos plaatjes te schieten. Het is gelukt. Het is prachtig gelukt. Hoera.
Onze tocht gaat verder. We dalen licht en later weer sterker tot we bij een beekje met stroomversnelling terecht komen. In dit deel is de bemossing veel rijker. Ondertussen zijn we op de terugweg en ontdekken een flinke wesp. Hij is trouwens niet te missen. Het dier is 8cm groot. De wesp is oersterk. Hij kan een tarantula verdoven en het spinnedier verslepen. Vervolgens legt hij (zij) de eieren in het verdoofde lichaam, begraaft het dier dat tot voedsel dient voor de eier-larven wanneer die uitgekomen zijn.
We zijn terug bij de ingang, eten wat en drinken koffie. De jongen aan de bar roept ons naar buiten en laat ons een coati zien die aan de bosrand zijn kostje bij elkaar zoekt. Het is een wasbeertje met een spitse snuit en een flinke wollige staart die als een vlaggenstok nagenoeg rechtop staat. Het diertje meet zo’n 80cm. We zien hem goed maar krijgen het niet gefotografeerd omdat het constant achter wat bladeren schuil gaat.


Rond 16.00 uur bezoeken we het kikkermuseum. We krijgen een rondleiding van een uur. We zien 27 terraria waar dag- en nachtkikkers zijn te vinden. We mogen echter niet met een flitser fotograferen. In zo’n museum is dat logisch. Alle bezoekers samen zouden de dieren blind maken met hun geflits.
We houden een uurtje rust en eten wat aan de overkant bij moeke Costa Rica. We halen wat bier en maken het niet al te laat. Al met al hebben we weer een leuke wandeling gemaakt in de verschillende bossen met als hoogtepunt de 

Bellbird met zijn luide roep en de typische 

 

snor die langs zijn snavel hangt.