5f44b755
U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.

 

Zondag 7 maart 2010

Hans wordt vandaag 62 jaar. Ook dit jaar is zijn grootste cadeau dat hij het in tropische omgeving kan vieren.
Bij het ontbijt wordt Hans nogmaals gefeliciteerd. Jos en Louis hebben als cadeau een herdenking aan Concorvado bedacht: En T-shirt met Danto in het groen met de pootafdruk van een miereneter. Daarnaast ontvangt hij een mok met dezelfde afbeelding. Lange leve Hans!


Na het ontbijt maken wij ons klaar voor het bezoek aan het park. Om half negen passeren we de entree. We zijn niet de enigen. Ik tel al zo 5 groepen met een gids, elk variërend van 7, zoals wij tot een groep van iets meer dan 15.
Verder zijn er nog losse wandelaars die ook alle

Drietenige luiaardDrietenige luiaardmaal hetzelfde pad volgen. Er is een luiaard gespot, een drietenig vrouwtje. Alle gidsen verdringen elkaar met hun kijkers op statieven om voor hun groep de mooiste plek te bemachtigen.
Staan we daar met 50 man omhoog te staren. Door de kijker zien we het luie ding op de vork van een tak liggen. Dan beweegt de harige kluwen traag en rijkt een poot naar een tak. In vertraagd tempo verschuift de kluwen. We zien nu ook de kop. De Amerikaanse dames in ons gezelschap roepen Wow en Oh my Gosh. Binnen 5 minuten heeft het dier zich 60 cm verplaatst en vindt dat voorlopig genoeg.
50 m Verder mogen we ons vergapen aan een rood landkrabbetje van 10 cm dat op een stuk hout zit zo’n 5m van de weg.
Weer een luiaard. Deze hangt of zit met zijn rug naar ons toe. We kijken even en zoeken een volgend onderwerp. Ongelooflijk wat die gidsen zien, nu weer een toekan. Waar? Daar. Soms heb je zo’n ook zelf binnen een minuut tussen de bladeren ontdekt. Soms heb je echt hulp nodig. Zie je die boom, de tweede tak, dan links omhoog waar het groen begint. Ja, nu zie ik het ook. Hans is nog steeds  jarig

 De hele ochtend heeft hij al sms’jes gehad. Zelfs enkele collega’s denken op hun vrije zondag aan zijn verjaardag. Ook Trudie had een kaart voor Hans tussen de bagage verstopt. 

HertHert

De hele tour duurt 3 uur en toch hebben we maar een kikker gezien. Luiaards zien we genoeg. Oh, my Gosh.
We naderen nu het strand en weer zien we heremietkreeftjes. We drinken een slok water en nemen een kwartiertje rust. De apen gunnen ons echter geen rust. We hadden ze al eerder gezien: Withoofd-kapucijnaapjes. Het zijn snelle diertjes van 40 cm. De groep is slechts een dozijn met voornamelijk vrouwtjes en enkele halfwas dieren. Als je niet oppast grissen ze zo wat uit je tas als het enigszins eetbaar ruikt.

BanboeBanboe
WitkopaapWitkopaapeen rakker heeft een paar koekjes bij een dame weggekaaid. De onthutste vrouw heeft het nog nauwelijks in de gaten en de brutale aap zit al lang en breed op een tak op te peuzelen. 

We zien telkens weer andere vogels, een staart van slapende aap en weer landkrabbetjes. De wandeling zit er bijna op. We zien weer een zwarte leguaan. Het bijzondere is dat er drie van die zwartjoekels rond een paar badgasten zitten, die de schaduw van het bos benutten. 1 man en 2 vrouwen. De man is iets gekleurder met een blauwschijn en bovendien wat forser. Ze trekken zich nauwelijks iets van de badgasten aan. Maar reageren wel wanneer de fotograven (wij) dichterbij komen. Het is toch een fascinerende belevenis. We bedanken de gids en verlaten het park om wat te eten. Onze ticket is de hele dag geldig. Dus kunnen we vanmiddag weer terug zonder gids. Na de sandwich gaan H en L weer naar het park. Zelf laat ik me terugbrengen naar het hotel. Dan kan ik even rusten, zwemmen en schrijven. Bovendien kan ik op die manier even tot rust komen. We hebben de afgelopen

week al heel veel beleefd en een paar uurtjes rust zijn dan goed besteed. Ik beloof de boys om 4 uur op te halen. H en L maken weer een leuke tocht. Deels wordt dezelfde route gevolgd als in de ochtend en aangevuld met een wandeling door een droge rivierbedding. Ook dat is weer een aparte natuurbeleving. Evenals in de ochtend zien ze anolissen en weer de beide luiaardsoorten: de twee- en de drietenige luiaard. Nu wordt de zwarte leguaan op andere plaatsen (omgeving) gespot. Omdat morgen, maandag gesloten is, hebben we een alternatief gevonden. Het is ook mogelijk om een mangrove-tocht te maken. Ik twijfel of ik mee zal gaan. 65 Dollar per man is toch veel geld en wat krijg je er voor. H en L gaan in ieder geval. Als we gaan informeren en de prospectus lezen, wordt ik steeds enthousiaster. Dit mag ik niet missen. De prijs zakt van 65 naar 60 dollar en als onze houding nog wat terughoudend is wordt de prijs ineens 50. Deal. We worden morgen om 8 uur opgehaald. Hans moet nog wat pinnen en ondertussen heb ik van de andere gasten de informatie dat elke pinautomaat zijn eigen kuren heeft.  Pin dus wat ruimer. Hans en ik pinnen er dus op los.

We nemen een verfrissing op de hoek. Het is happy hour. Twee voor de prijs van een.

                                                                                                                                                                                                                              

we praten nog wat na over het park. Er was ergens een termietennest. Onze gids vertelde dat ze naar pindakaas smaakten. Dat wilde ik wel proberen. Ik heb het diertje wel eerst gedood. Ja, pindakaas! En vanwege de griezelige gezichten van de dames neem ik nog twee wriemeldingetjes. We zitten vlak aan zee en lopen nog even langs het strand om de zon onder te zien gaan. Hans is nog steeds de hele dag jarig en trakteert ons op een etentje.

 Maandag 8 maart 2010

Het busje brengt ons naar Damas, ca 10 km ten noordwesten van Quepos. We worden ontvangen met fruit en koffie. We gaan met ongeveer 15 man in een plat bootje dat goed overdekt is ter bescherming van overhangende takken en vooral ook tegen de zon. We zitten via een fooi van een dollar voor in de boot.
Natuurlijk zien we een luiaard en spotten later nog enkele vogels en weer withoofdaapjes. Die zitten dus overal. De hele boot vergaapt zich aan die aapjes. Sommigen kruipen even naar de waterkant om zich af te koelen. Ongelooflijk hoe snel deze aapjes zich over de mangrove-takken verplaatsen, ogenschijnlijk zonder doel.  Om beurten vinden de gids en/of de bootsman een interessant onderwerp. De boot mindert vaart. Er is een kaaiman gespot. Eerst zien we niets. Het diertje, geen kaaiman, maar een krokodil meet zo’n 50 cm. Het is nauwelijks te onderscheiden vanwege de schutkleur. Het is even bruinachtig als het modderige water en de bemodderde takken. Als je het eenmaal ontdekt hebt, onderscheid je duidelijk het vervaarlijke bekje. 

De gids vertelt honderduit, legt uit dat de ene mangrove-soort wat beter het zoute water filtert dan het andere. Die bewuste soort staat dichter bij de zee, waar het brakke water meer zout bevat.

Jos in de boomJos in de boomBasilisk Basilisk Zijde miereneterZijde miereneter


Nu wordt de boot vastgezet. Er is iets bijzonders te zien, een Silk Anteater, een zijden miereneter. Het is een klein wollig beestje van een paar honderd gram. “Vanuit de hele wereld komen biologen naar dit diertje kijken”. Om beurten mogen we voor op de boot staan. Later klautert iemand op de mangrovetakken om beter te kunnen fotograferen. Dat kan ik ook en misschien wel beter. In een wip zit ik drie meter hoger en kan het bolletje wol (nee, zijde.) op kleine afstand fotograferen. Ik klim voor mijn leeftijd (71) toch nog snel in de boom. De terugweg is iets lastiger maar niet moeilijk. Ik voel me dus nog lang geen 80 jaar.

Pelikanen Pelikanen

We varen nu wat harder en de kanaaltjes zijn ook breder. We zien de zee en keren terug. We mogen niet veel langer wegblijven want een uur later staan sommige kanaaltjes bijna droog. Als lunch wordt ons een lichte maaltijd aangeboden met naar keuze vlees of vis. Het is alles bij elkaar een gezellige bedoening. Bij ons zit Paul, een knaap uit Engeland die al jaren in Parijs woont. Als toerist ontmoet je inderdaad allerlei nationaliteiten. Terug in ons hotel verdelen we de taken als vanzelf. Hans Zwemt, Jos schrijft en Louis sluit zijn ogen voor een uurtje. Vanmiddag gaan we naar Quepos, een klei bedrijvig dorpje. We vinden snel een internetlokaaltje en met Engels, Spaans, handen en voeten krijgen we het voor elkaar de eerste 22 bladzijden van ons verslag naar Bea te sturen, die het weer naar Trudy en Ria door zal sturen. Eerst wordt alles gescand en dan mag de internet-boy alles versturen. Het is meer dan 10 MB en dus wordt het in twee delen verzonden. We zijn benieuwd of het gelukt is en via een SMS’je horen we de volgende dag dat dat het geval is. Wouw, dat geeft een goed gevoel. Onze volgende boodschap betreft een apotheek. Hans heeft te weinig tabletten om zijn suikergehalte onder controle te houden. De juffrouw zoekt het werkzaam bestanddeel op in een dik boek. Ja, dat middel hebben ze. Nu blijkt dat Hans 3 MB per dag gebruikt en de jonge dame heeft 2 en 4 mg in de aanbieding. Wat nu. De oplossing is feitelijk heel simpel. We kopen het doosje met 20 stuks van 2 mg. En tegen die tijd neemt hij 1,5 tablet per dag. Voor 20 dollar zijn we weer van een zorg af. 

Als vanzelf belanden we op het strand. Hans wil, kost wat kost, een pelikaan fotograferen. En in de verte zien we iets pelikaanachtige. Het worden tegenlicht opnamen die we niet zo waarderen. In de verte zien we wat mensen en tevens wat pelikanen. Dichterbij gekomen blijkt dat de mensen met een lijntje aan het vissen zijn en de pelikanen staan erbij te wachten of er niet een klein visje overschiet. We krijgen de pelie’s prachtig in beeld en maken de ene picture na de andere. Wouw, dat gaat nog mooier dan in een dierentuin. De zon gaat inmiddels onder. De restaurantjes in Quepos trekken ons niet zo aan en een besluiten naar Manuel Antonio te rijden om nog een pilsje en een maaltijd te scoren. Uiteindelijk belanden we in hetzelfde restaurant als Yesterday.