5f44b755
U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.

Een avontuur in Costa Rica

Tekst: Jos Hoedeman

Foto's: Jos Hoedeman, Louis Verstegen en Hans Meulblok

 

Zondag  28 februari 2010

 

Als of we op schoolreisje gaan. Moeder Bea zet ons af bij het station Schiphol. Een zoen, veel plezier en kom heelhuids terug. De werkelijkheid is toch wat spannender. Alles is goed voorbereid. De koffers zijn gepakt. Onze reis naar de tropische wouden van Costa Rica kan beginnen. Toch is er de spanning. We slapen onrustig en als we om 05:30 opstaan, loopt alles op rolletjes. Het schema wordt afgewerkt. Hans ophalen, dan Louis. Voorts zitten we meteen op de snelweg. We liggen 5 minuten voor op de planning tot groot genoegen van Hans. Het miezert een beetje en verder is het rustig op de weg. We glijden als het ware naar de vertrekhal. Departure 2 word door Louis ontdekt. Jos overhandigd de auto sleutels aan Bea. Zij brengt de auto naar huis en wij onze koffers naar Costa Rica.

 

 

 

 

De spanning valt enigszins van ons af. De vrouwen hebben volledig vertrouwen in de goede afloop van ons nieuwe avontuur. Het gedoe op Schiphol kan beginnen balie 14. Nee, we moeten naar balie 15. Het elektronisch inchecken kan zelfs met hulp van een stewardess niet afgerond worden.
Balie 16, u had een ESH moeten hebben. ??  Ja per 1 maart verplicht, eigenlijk nu al. Oh!  omt wel goed schatje, denk ik dan. Het komt goed na een kort telefoontje van de incheckbalie.

 Douane, koffie, taxfree, een spel kaarten, gate E3 wachten. De poort gaat open en alles gaat nog steeds volgens plan. We zitten op rij 16, de voorste stoelen van onze economie class met onze neus op de tv. Al vrij snel na de start krijgen we koffie. Het is een leuke stewardess ik neem mijn koffie met een glimlach in ontvangst. We vliegen boven de wolken op een hoogte van 9 a 10 km.Mijn ogen turen in de verte de oneindigheid tegemoet. De patrijspoort ofwel het raampje wordt kleiner en de oneindigheid groter. Een oudere stewardess met een pukkel bij haar oor vraagt vriendelijk of ik bij de gezagvoerder wil komen.  Ja natuurlijk. Heeft u de stewardess een knipoog gegeven? Ja eigenlijk wel een beetje. Ik word veroordeeld tot een uur bagageruimte. Dat komt ervan. Ik zit daar met opgetrokken benen en krijg het koud. Dan word ik wakker en heb koude voeten.

 

Een vriendelijke stem vraagt wat ik bij de lunch wil drinken. Cofee please en laat voor de zekerheid een glimlach achterwege. Na 9 uur vliegen komen we om 20:00 uur Nederlandse tijd aan op de luchthaven van Miami waar we moeten overstappen. Via de slurf verdwijnen we in de mallemolen van het overstappen. Trap op, gang door, linksaf, trap op. Douane. Een hal vol mensen en meer dan 50 loketten. We schuifelen, wachten, kletsen, wachten. Formulieren en paspoort bij de hand. Alle vingers worden gescand. We worden weer in een andere rij gedirigeerd. Dus begint het wachten opnieuw. Geen probleem we krijgen onze stempels. We krijgen een folder. NONCOMPLIANT we hadden geen Waver, geen ESTA aangemaakt. 

ESTA staat voor Electronic System For Travel Authorisation. Later hoorden we dat we geweigerd konden worden. Je moet er niet aan denken.We gaan verder met ons avontuur. Naar de bagage, geen bagage? Wel die is doorgestuurd. In eens hebben we alle tijd, bijna 3 uur. Iets eten. We vinden een hal met alle soorten chinees en fast food. Heel origineel belanden we bij Mc Donalds.Gate A10 moeten we hebben. Of eerst de taxfree. We zouden de volgende weken wel eens zin in whisky of Bailly kunnen hebben. De zoektocht naar A10 kan beginnen. De richtingsborden zijn tegenstrijdig tot dat het kwartje valt. We moeten met de metro.Nu weten we ook waarom we met een 20 meter lange roltrap zijn afgedaald. We hadden echter ook een paar km kunnen lopen. We melden ons bij de balie om in te checken, ten slotte waren we al tig keer omgeroepen! Maar als een Amerikaan de naam Hoedeman omroept, heeft dat hetzelfde effect als bij een dove hond.

In het vliegtuig zitten we nu op de achterste rij. We hebben niet meer zo veel te vertellen. We suffen, lezen wat, sluiten onze ogen en 4 uur later landen we in San José. 22:00 uur plaatselijke tijd en in Nederland 5:00 uur. We zijn dan al 24 uur in de weer. De douane geeft geen probleem, de taxi staat klaar, 23:00 uur op de kamer en 00:00 uur te bed. Kei moe maar toch slapen we onrustig. 
Het komt wel goed schatje!

 

Maandag 1 maart 2010

 

Vulkaan de PoasVulkaan de Poas 

De uitgedoofde vulkaan staat onderwaterDe uitgedoofde vulkaan staat onderwater

 De nog mummelende krater heeft een diameter van 1500 meter. We kijken de diepte in en ontwaren dan af en toe een klein meertje, dat zich telkens verschuilt achter grote wolken stoom, kooldioxide en zwavelhoudend materiaal.6:00 uur gaat de telefoon.

We moeten naar de vulkaan Poas en worden om 7:30 opgehaald. Eigenlijk veel te vroeg na zo'n lange reis. En als er dan nog een paar snurkers op je kamer liggen heb je de hele nacht feest gehad. Om 7:30 precies staat het busje voor de deur en wurmen door de stad om medepassagiers op te pikken. Na een dik uur vinden we de stijgende en kronkelende weg naar Poas. We zijn inmiddels met 17 man, Costarianen, Japanners, Amerikanen en een stel uit Mexico.

We kijken onze ogen uit! Neen, lava hoeven we niet te verwachten. Het zou echter zo maar kunnen gebeuren. We weten niet of er dan eerst nog waarschuwings-gerommel aan vooraf gaat. Je moet er niet aan denken. De toegang is vorige jaar in ieder geval 3 maanden gesloten. Na een kwartiertje lopen we naar het 2e, nu dode meertje. Ook dat geeft een indrukwekkend gevoel en laat daarmee weten dat onze aarde zo prachtig maar tevens eigenzinnig kan optreden en zich dan niets van zijn bewoners aan zal trekken. Dat is al vele miljoenen jaren zo. We wandelen terug over een goed begaanbaar pad, waar we overigens heerlijk genieten van de oerwoud achtige begroeiing met bromelia's in de bomen. Het busje brengt ons al slingerend naar beneden. Langs de weg staan allerlei toeristische winkeltjes. De een verkoopt houtsnijwerk de ander toeristische prullaria. We komen bij Baretta, een Tico die ons verwelkomt met een slokje wijn en bananen chips. De koffie is gratis. Met zo'n  vriendelijke ontvangst ben je weer tot kopen bereid. De dames moeten allerlei kledingstukken en snuisterijen bewonderen. 

De heren zijn meer geïnteresseerd in de houten kunstwerkjes. Uiteindelijk kopen we een zak bananenchips en een kg aardbeien voor onderweg.Tot Ons grote genoegen zullen we ook een koffieplantage bezoeken. De koffie van de hellingen van de Poas schijnt wereld beroemd te zijn. We hadden ons al eerder verbaasd over het uitzicht. De beboste hellingen zijn steeds begroeid met lange rijen koffiestruiken. In de verte zien we ook nog velden bedekt met gaas.Bij nader inzien zijn het een soort plantages. Kassen zijn het: Kassen van gaas. Daar onder word van alles verbouwd. Vooral groente en fruit. Als voorbeeld zagen we aardbeien en heel typisch groot veld met varens die speciaal voor Holland worden gekweekt.Op de plantage wordt verteld hoe de eerste koffie plantjes zorgvuldig opgekweekt word tot het kleine struikjes zijn van 20 cm. Er worden er 2 bij elkaar geplaatst die verder samen opgroeien tot 40 a 50 cm. Dan worden ze op de plantage uitgezet. De struiken staan nu in bloei met witte bloempjes in langgerekte trosjes.

 

Koffie in bloeiKoffie in bloeiKoffie struik met bessenKoffie struik met bessen
De koffiebonen ontwikkelen zich als groene bonen. In de oogst tijd worden de inmiddels tot rode vruchten ontwikkelde bonen met de hand geplukt. Dan volgt een soort fermentatie proces waarbij het vlies rond de koffiebonen los moet laten. Daarna worden de bonen in de zon gedroogd en verder in grote balen verscheept om in het betreffende land te worden gebrand.

Om 15:00 uur zijn we terug in ons hotel. Het is in een koloniale stijl opgezet met hard houten spanten en kozijnen. Op de binnen plaatst werd ons ontbijt geserveerd. We gaan de stad in om wat te eten en willen ook even contact hebben met het plaatselijk reisbureau Ecole Travel. Op een pleintje vinden we een eethuisje, bestellen soep voor de een en een broodje voor de ander. De soep is heerlijk en goed gevuld, dat zullen we vaker doen.

De stadDe stadEcole travel is toch moeilijk te vinden, we zitten in de goede straat en ook in het goede deel tussen nummer 5 en 7. Ha, daar is het maar op de 2e verdieping zit het verkeerde bureau. De jonge man aldaar weet van niks en stuurt ons verder het bos in. Aan de overkant ondernemen we een 2e poging. Weer mis. Nu moet de telefoon ons verder helpen. We hebben meteen contact maar worden nauwelijks wijzer. 2 Deuren verder vindt Louis in een halletje het bord Ecol Travel. We krijgen koffie en hebben nog wat aanvullende vragen. Wat moeten we met ons ESTA verhaal? Antwoord; Vraag dat morgen maar aan Pauline, zij is Nederlandse en kan dat voor jullie uitzoeken. De overige vragen worden vlot afgewerkt. De auto wordt morgenochtend bij het hotel afgeleverd.

We begeven ons in een bedrijvige avonddrukte van een grote stad. Mensen die nog even boodschappen doen om dan weer vlug naar huis te gaan. We vinden een farmacie waar ik oordoppen vind, het zijn siliconen propjes die je in en over je gehoorgang aanbrengt. Het is al lang donker (rond 18:00 uur) en vinden een typisch Tico restaurant. De visschotel is ongelofelijk lekker. We tafelen nog wat na en zoeken ons bed op. Met een slaappil en oordoppen heb ik een geweldige nacht.