5f44b755
U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.

Dinsdag 2 maart 2010

De ochtend is heerlijk rustig. Het ontbijt brengt ons tot leven. De huurauto is er bijtijds. Er moeten allerlei papieren worden ingevuld en krijgen de nodige telefoonnummers mee. Die hopen we nooit nodig te hebben. We bellen Pauline van het reisbureau. Ze raadt ons aan in ons hotel het ESTA formulier op de computer aan te maken. Jos, de manager van het hotel is ons daarbij behulpzaam. Het is een fluitje van een cent.

De manager-eigenaar van het hotel Nederlander en woont hier sinds enkele jaren. Hij heeft de zaak van zijn vader overgenomen en verder uitgebreid. Tegen 11 uur stuurt Louis  de auto door het drukke verkeer.
De snelweg is snel gevonden en gaan we richting Cartago. Bij de tweede rotonde zijn we de weg kwijt. Geen Cartago te vinden, althans de borden met een dergelijke vermelding. We keren en pakken de weg op bij ons eerste bord. Als het daarna weer mis is, doen we op goed geluk de derde afslag die richting buitenwijk gaat. Opeens zien we een bordje Cartago rechtsaf. We missen de afslag en doen verderop alsnog een poging. Hadden we toch een GPS moeten huren? We laten ons niet kennen. Verderop zien we de Highway. Nu hoeven we alleen nog maar de oprit te vinden. Ook dat lukt uiteindelijk. Onze rondreis is begonnen.

We zitten op een 4-baans weg met veel verkeer. Ondertussen hebben we ook in de gaten dat we de Trans-America 2 moeten volgen. Deze weg loopt naar Panama. Die zullen we vandaag en grotendeels ook morgen moeten volgen. Na Cartago zitten we ineens op een provinciale weg met weinig verkeer. Toch zitten we goed, maar het is een verbazingwekkend groot verschil.De auto rijdt als een trein. We moeten oppassen dat we niet te hard rijden. We mogen maar 80 km per uur en soms maar 40. Dat schiet niet op en wisten we van te voren. De weg wordt nu wat bochtiger en stijgt soms flink. We gaan de bergen in. Uiteindelijk ligt onze lodge voor de Quetzal op 2500 m hoogte. Bij km-paal 70 moeten we een zijweg in. Natuurlijk rijden we er eerst voorbij, maar dat wordt snel hersteld. Het is het weggetje wel. Hotsend en botsend volgen we de aanwijzingen. Voor de zekerheid schakelen we de 40-0wheel in. Het gaat soms erg steil met scherpe bochten. 

Hoera, We zijn er. We zijn snel geïnstalleerd in cabine 2, een houten huisje met slaapplaatsen beneden en op het zoldertje zijn nog eens 4 slaapplaatsen. We kiezen ervoor om meteen een boswandeling te maken om de beroemde quetzal te spotten. Oze gids geleid ons via een bergpad naar een vlakker deel van het oerwoud.

Eerst zien we een paar duiven en daarna zien quetzal overvliegen naar een hogere boom.
Onze gids wordt meteen enthousiast en leid ons naar een goede plek. Wouw, wat een vogel. Hij heeft de kleuren van een papegaai, domme vergelijking: Een quetzal is een quetzal, hij is prachtig gekleurd met voornamelijk diep groen en diep rood. Heel bijzonder zijn de lange staartveren. We zitten op 2700 m hoogte en het is best fris. Hans en Louis blijven boven en ik ga terug naar de cabine.

Quetzal vogelQuetzal vogel

 

 

De auto is al leeg, alleen de money belt van Lowie is nog in het dashboardkastje blijven liggen. Ik krijg de auto echter niet open. Onderweg hadden dat probleem ook al een keer maar toen loste het probleem zichzelf op. Ook ging de auto niet open met de hand. Hoe kan dat nou!! Geen beweging in te krijgen. Via de balietelefoon belt de Rent-a-CAR. Dat kan niet, probeer nog maar eens. Ja, he, ik ben toch niet gek. Ik maak me boos en nogmaals Rent-a-CAR. Ik eis een nieuwe sleutel of een andere auto.
Dit is een probleem wat we niet kunnen gebruiken. De man achter de balie neemt de telefoon over en handelt de zaak in het Spaans af. Er komt een nieuwe auto. Dat betekent dat er over een paar uur iemand komt. Ondertussen komen Hans en Lowie terug van de Quetzaltour. Goed gedaan jongen! En ze vinden dat ik een pilsje verdiend heb. Dat vinden we allemaal.

 

Ondertussen valt de schemering snel in en gaan we aan tafel. Wie wil er een avondwandeling? Wij natuurlijk! Ik zit nog met een nieuwe auto in mijn maag en blijf in de lounge bij de warme kachel, die ondertussen is aangemaakt. Bovendien moet ik mijn verhaal nog bijwerken, want daar is de laatste paar dagen niets van gekomen. Kwart over acht staan er twee monteurs voor de deur. Opgewekt overhandig ik de sleutel. Vertel het probleem en lopen naar de auto. Hij doet het. Zie je wel, die stomme toeristen hebben altijd wat, hoor ik ze denken. Nu is het mijn beurt. Ik doe de auto op slot en laat zien dat de auto met de hand niet te openen is. Ze krijgen de auto nu ook niet meer open. Hoera! 1 – 0 voor Jos uit Oss. Ze morrelen hier en daar. Niets dus. Gelukkig had ik de money belt van Lowie al in verzekerde bewaring gesteld. De monteurs zijn er eindelijk achter. Als de achterklep goed dicht is, is er geen probleem.

Zonder verdere discussie krijg ik de andere auto. Papieren worden uitgewisseld, handtekening, Credit Card overbrengen, enz. Neen, we rekenen niets. Het is ons probleem, sorry voor het ongemak. De monteurs rijden huiswaarts. Sorry, het heeft een maagzweer, een hartverzakking en hoofdpijn opgeleverd. Maar het gekke is dat 15 minuten later een fluitende Jos uit Oss op de parkeerplaats staat te dansen.

Aha, hij heeft zijn dagelijkse pilsje verdiend en kruipt weer achter de warme kachel.
Even later komen Hans en Louis vertellen dat zij allerlei dieren gezien hebben, waaronder een nachtzwaluw. Met een brede grijns vertel ik mijn verhaal over welles-nietes van de auto.
Eind goed al goed. We gaan op tijd naar bed.

 

 

 

 

 

Bromelia'sBromelia's

 

 

Woensdag 3 maart 2010

We hebben matig geslapen eb dat voornamelijk te maken met de kou. Als ik de thermometer tevoorschijn tover, wijst deze 12 °C aan. Geen wonder.
We rijden met onze nieuwe wagen terug naar de grote weg. Nu rijd ik eens een keer over de nog steeds miserabele weg. Het is maar goed dat een 4-wheel drive is.

Op de grote weg hoeven we de eerste 200 km alleen maar de CA2 aan te houden. We rijden vandaag alle drie 2 uur. We moeten via San Isidro en naar Palmar Norte. OK, alles is kits met de kids. De tweebaansweg stijgt, daalt en kronkelt. Als chauffeur heb je geen 10 seconden rust. Dus doen we een bakkie koffie en vergapen ons aan die enorme trucs die op de parkeerplaats staan. Die machtige Macks zijn van dichtbij indrukwekkend. Het vrachtgedeelte is 15m lang en het totale autootje meet 20 meter.

Bij Paso Real moeten we de weg volgen naar Palmar. Ineens zien we het bordje Palmar norte en we slaan af. We komen in een stadje. Dat kan niet goed zijn. We gaan terug naar de CA2 en volgen onze weg. We zien Palmar sur staan en dan valt het kwartje. We zijn al 35 km verder dan we dachten.

De badkamerDe badkamer


Bij Chacarita moeten we van de hoofdweg af. Dat is spoedig gevonden. Heel toevallig! Is daar een wegrestaurantje en is het ook lunchtijd. We hebben de soep van 2 dagen terug nog in gedachten. Het wordt dus 3x soep. Geweldig zoals die Tico’s dat kunnen bereiden. We waren al in de zevende hemel en voelen ons nu nog hemelser. Het hemelse is er gauw af als we kennis maken met nieuwe secundaire weg. Niet alle asfalt is op zijn plaats gebleven en Louis die nu aan het stuur zit moet echt alle moeite doen om de meeste kuilen te omzeilen of met lagere snelheid te nemen.
Bij La Palma gaan we van de weg af en gaan we ongeasfalteerd verder. Op de kermis zijn botsauto’s prachtig. Maar dit hotsen botsen is net iets minder. Toch heeft het iets opwindends.
De lodge van Danto is makkelijk te vinden: Danto’s Concorvado Reservation. Als symbool gebruik hij de voetafdruk van een Tapir. Die aanwijzing hadden we 50 km eerder ook al langs de CA2 gezien.
De lodge is in jungle stijl ingericht. Dat geeft ons een tropisch gevoel. De temperatuur is er ook naar. Het is minstens 28 °C. We parkeren de car en melden ons middels het afgeven van onze voucher. Yes, we are most welcome.

 Mist nevelbosMist nevelbos

We installeren ons in een origineel ingericht huisje met gaas als raam. Er staat een stapelbed en een tweepersoons bed. Dit keer gaat Hans breeduit slapen. Louis en ik stapelen, waarbij ik altijd het bovenste bed kies.
Om 18.00 uur maken Hans en ik een avondwandeling. Louis prefereert een rustpauze. We zien onder leiding van een gids de nodige dieren. De gids adviseert om niet te flitsen. Nou, dat kan natuurlijk niet. We leggen onze 30 jaar ervaring met reptielen uit. De gids dacht dat dieren van slag zouden zijn. We flitsen dus een anolis, een grote Leptodactylis kikker en dan nog een slanke nachtkikker, een hyla-soort dus. Met ruim een uur zijn we terug, eten wat en na de koffie en een pintje liggen we weer bijtijds in bed bij een flink wat hogere temperatuur.